MediaBlog

Το αστείο με το τηλεοπτικό ρεπορτάζ είναι ότι μπερδεύεται στα πόδια του ρεπορτάζ media. Ενίοτε τόσο πολύ , που συνήθως μπερδικλώνεται ο συντάκτης. Λίγοι εννοούν τις διαχωριστικές γραμμές – αν και υπάρχουν – και οι περισσότεροι {όσοι ασχολούνται τελοσπάντων μ’ αυτά τα δύο} καταλήγουν να κάνουν πλάκα. Κάτι που η τηλεόραση τις περισσότερες φορές δεν αξίζει να προσεγγιστεί διαφορετικά, κάτι που θεωρείται ότι ο αναγνώστης δεν τα ΄φχαριστιέται αλλιώς τα τηλεοπτικά δρώμενα, κάτι που τα media είναι δύσκολη εξίσωση, όταν είναι μόνο αριθμοί και όχι τακτικές ή άνθρωποι, και ο χαβαλές γίνεται μονόδρομος,

Και μετά έρχεται το μεγαλύτερο μπέρδεμα. Κάποιοι κάνουν πλάκα από καθαρή βλακεία {δεν έχουν ιδέα τι συμβαίνει, δεν παίρνουν πρέφα από συσχετισμούς, ποιος είναι πίσω από τι και ποιον, κλπ}. Από την ίδια καθαρή βλακεία χρησιμοποιούνται στην ψύχρα από κανάλια και καναλάτους, και γλυκανάλατους, για να παίξουν ένα παιχνίδι που δεν ξέρουν, για να «περάσουν» ειδήσεις, εξυπηρετήσεις, πάσης λογής «συνταγογραφήσεις».
Κάποιοι άλλοι – ελάχιστοι – ξέρουν γιατί (και με τι) κάνουν πλάκα. Ξέρουν ποιον εξυπηρετούν, για ποιανού τον πισινό κόπτονται, τι συμφέροντα υποστηρίζουν και τι περιμένουν ως αντάλλαγμα γι’ αυτή την υποστήριξη.
{Γι’ αυτό και είναι τόσο δύσκολο να «γαζωθεί» κάτι καλό που να μη μοιάζει με γλείψιμο, εξυπηρέτηση, ρουσφετάκι, αλλά και πάλι λίγοι το ομολογούν… Α, και εννοείται ότι υπάρχει και ένα κάρο κόσμος που κάνει τη δουλειά του, με χίλιες δυο πιέσεις, αλλά το παλεύει το ρεπορτάζ και δεν το πουλάει καταπώς βολεύει, ή τουλάχιστον προσπαθεί να μην το πουλήσει}.
Τίποτα πιο ισχυρό από τον γραφιά που ξέρει τι κάνει και γιατί το κάνει, αναντίρρητα.
Και πάλι όμως, υπάρχουν διαχωριστικές. Και το σημαντικότερο: από ένα σημείο και μετά είναι τόσο προφανή όλα {οι λόγοι, οι «πίσω», οι «μπροστά»…} που δεν έχει νόημα να κάνεις πλάκα, για χίλιους δύο λόγους («μισή ντροπή δική μου κι η άλλη δική σας», «μεγάλωσα κι απενοχοποιήθηκα», κλπ}. Απλώς, κοροιδεύεις τον εαυτό σου. Ούτε τον αναγνώστη ούτε κανέναν.
Υπάρχει και χειρότερο βέβαια. Να μιλάς σοβαρά και όλοι να νομίζουν ότι κάνεις πλάκα ή ότι είσαι της πλάκας.
Εννοιολογικά, είναι το αντίστοιχο του να εμφανίζεσαι σε ξαντεριασμένα τηλεοπτικά προγράμματα – light ενημέρωση το λένε ευγενικά – με ύφος αυστηρό ή στωικό, προκειμένου να μιλήσεις για σοβαρά θέματα.
Όπως, η τηλεόραση, ας πούμε. Αυτό κι αν έχει πλάκα.

@ Χ.: Ελπίζω να σας απάντησα.