MediaBlog

Κινητικότητα στην ΙΜΑΚΟ μετά την αποχώρηση της Έλσας Σοϊμίρη. Φυσιολογικό επόμενο, αφού το εμπορικό στο συγκεκριμένο όμιλο (όπως σε όλα τα περιοδικά μαγαζιά) είναι η ραχοκοκοκκαλιά των εσόδων.

Γενικά η ΙΜΑΚΟ γνωρίζει μέρες έντονης δράσης αφού πράγματα συζητιούνται, ιδέες πέφτουν στο τραπέζι, εφοπλιστές μπαίνουν και βγαίνουν. Το πιο φρέσκο είναι η φημολογούμενη σύσφιξη σχέσεων με τον Ελεύθερο Τύπο. Πιθανότατα λοιπόν το Esquire και το Real Simple να γίνουν ένθετα στην εφημερίδα αυτή.

Η είδηση επιβεβαιώνει την υποψία μου για ένα φαινόμενο που πάει να γίνει τάση, την… ενθετοποίηση περιοδικών που κυκλοφορούν στο περίπτερο και μάλιστα βαρύτιμων ξένων τίτλων.

Εντάσσεται και αυτό στα ελληνικά επιχειρηματικά επιτεύγματα και αποτελεί μια σανίδα σωτηρίας για τίτλους που χρειάζονται μια τονωτική ένεση. Κι έτσι κάποια περιοδικά που σε άλλες περιπτώσεις μπορεί και να έκλειναν συνεχίζουν τη ζωή τους, ενώ οι εφημερίδες εμπλουτίζονται και ξεφεύγουν από τον μπελά να σκεφτούν και να υλοποιήσουν τίτλους. Με άλλα λόγια, έτοιμη δουλειά.

Έχω μερικές ενστάσεις όμως. Το περιοδικό είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Είναι βεβαίως ένα προϊόν όπως επιδερμικά φωνάζουν οι τεχνοκράτες (γι’ αυτό φτάσαμε εδώ, στην κουλτούρα της διεκπεραίωσης). Σαν τέτοιο λοιπόν έχει αναγνώστες, έναν κόσμο που το διαβάζει, το εμπιστεύεται, το περιμένει. Ένα κοινό-στόχος, όπως θα έλεγαν οι διαφημιστές.

Πέρα από αυτό όμως έχει ψυχή. Έχει οπαδούς, σαν ποδοσφαιρική ομάδα, έχει ανθρώπους που κοπιάζουν γι’ αυτό. Στη δίνη των year end bonus το έχουμε επιδεικτικά ξεχάσει. Δεν αρκούν τα GRP´s, οι τραβηγμένες από τα αυτιά αναγνωσιμότητες, τα on pack. Όταν ξεχνάς τον αναγνώστη, σε ξεχνάει. Και νομίζω ότι υπάρχει μια… λησμονιά όταν άκριτα μπαίνει για να μπει ένα περιοδικό ένθετο σε μια εφημερίδα. Δεν είναι απαραίτητο ότι το κοινό του ενός είναι και το κοινό του άλλου.

Δεν σημαίνει ότι ένα γυναικείο περιοδικό μπαίνοντας σε ένα κυριακάτικο φύλλο θα δει καλύτερες μέρες πέρα από την εισροή διαφήμισης (πάντα αναρωτιόμουν πόσο μεγάλη είναι αυτή η ευλογημένη πίτα ώστε να αρκεί για τόσα… στόματα). Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα αυξήσει τους πραγματικούς του αναγνώστες, αφού δεν μπορείς να εξαναγκάσεις κάποιον να πάρει μια εφημερίδα με το ζόρι –αυτό μερικές φορές τσαντίζει.

Στην πραγματικότητα η κίνηση αυτή μπορεί να υποβαθμίσει την αξία ενός περιοδικού, δεδομένου ότι το τζάμπα λίγοι το εκτιμούν. Επιπλέον στερείς εκείνη την αρχαϊκή χαρά της επιλογής: να ξεκρεμάς το περιοδικό σου από το σκοινί ή να το ψάχνεις στη δίνη των τίτλων. Το ξέρω, παιδιά, ότι μιλάω σαν αμήχανος αναγνώστης αλλά ποτέ δεν ξεχνάω ότι τα περιοδικά γι’ αυτούς τα φτιάχνουμε. Κι ας πιστεύουν οι διαφημιστές το αντίθετο.