MediaBlog

Του Γιάννη Αλαφούζου
διευθύνοντος συμβούλου του ΣΚΑΪ, από την Καθημερινή

Αγοράσατε ένα μπουκάλι λάδι, μια οδοντόκρεμα ή ένα αυτοκίνητο; Πήρατε καταναλωτικό δάνειο; Μόλις πληρώσατε την εισφορά σας για την ασφάλιση των δημοσιογράφων και εξασφαλίσατε στην ΕΣΗΕΑ τη δυνατότητα να επιβάλει έναν ιδιότυπο εκβιασμό «πειθαρχίας» στους δημοσιογράφους με αντάλλαγμα προνόμια ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και συνταξιοδοτικών παροχών ιδιαίτερα υψηλού επιπέδου!!!

Το κόστος της διαφήμισης επιβαρύνεται κατά 21% με αγγελιόσημο. Αυτό χρηματοδοτεί απευθείας όσους δημοσιογράφους είναι «comme il faut», δηλαδή μέλη της ΕΣΗΕΑ (και μερικών συναφών σωματείων του κλάδου). Ετσι, σε κάθε 100 ευρώ που πληρώνετε για τις αγορές σας, πληρώνετε 1 έως 2 ευρώ για τα μέλη της ΕΣΗΕΑ, αφού το κόστος της διαφήμισης ενσωματώνεται στην τελική τιμή του προϊόντος.

Το σύνολο της πραγματικής διαφημιστικής δαπάνης υπολογίζεται σε ποσό της τάξης των 1.300 δισ. ευρώ. Από αυτό το ποσό, περίπου 250 εκατ. αποδίδονται στο ΤΣΠΕΑΘ με ευθύνη των διαφημιστικών εταιρειών. Το ΤΣΠΕΑΘ με τη σειρά του αποδίδει μικρά ποσοστά σε διάφορα «προνομιούχα ταμεία» του κλάδου (όπως εφημεριδοπώλες, προσωπικό κρατικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης κ.λπ.).

Με την προίκα αυτή, η ΕΣΗΕΑ απειλεί έμμεσα τους δημοσιογράφους, αφού αν τολμήσουν να διαφωνήσουν, θα χάσουν το ασφαλιστικό τους ταμείο και το προνόμιο να απολαμβάνουν τις υψηλού επιπέδου παροχές ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, καταβάλλοντας κλάσμα των εισφορών που πληρώνει ο ασφαλισμένος του ΙΚΑ, αλλά και τους εργοδότες, οι οποίοι, αν προσλάβουν δημοσιογράφο μη μέλος της ΕΣΗΕΑ, θα επιβαρυνθούν σημαντικά περισσότερο στις εργοδοτικές εισφορές τους.

Αυτή την παροχή την απολαμβάνουν όλοι οι εργαζόμενοι στις εφημερίδες (δημοσιογράφοι, τεχνικό ή διοικητικό προσωπικό), μέρος των εργαζομένων στην τηλεόραση και στα ενημερωτικά ραδιόφωνα.

Το προσωπικό των μουσικών ραδιοφώνων, των περιοδικών και κατά ένα μέρος της τηλεόρασης και του ενημερωτικού ραδιοφώνου, αν και συμμετέχει το ίδιο στην παραγωγή της διαφήμισης, αποκλείεται παντελώς από αυτό το προνόμιο.

Αλλά υπάρχει ακόμα μία πιο προκλητική διάκριση. Αποκλείονται από τους παραπάνω πόρους, όσοι πληρώνουν και παράγουν τη διαφήμιση, δηλαδή οι εργαζόμενοι στις εταιρείες που διαφημίζονται και πρωτίστως οι εργαζόμενοι στις διαφημιστικές εταιρείες.

Ο κύκλος όμως της διαφήμισης ολοκληρώνεται με τον καταναλωτή, τον Ελληνα πολίτη, που δεν έχει φωνή και προνόμια. Θα έπρεπε, λοιπόν, οι πόροι από το αγγελιόσημο, μέσα από τον προϋπολογισμό να εισφερθούν αναλογικά στα ασφαλιστικά Ταμεία.

Η διατήρηση προνομίων τέτοιου τύπου στρεβλώνει τις σχέσεις μεταξύ πολιτικών κομμάτων και συστημάτων ενημέρωσης. Ετσι, αναρωτιέται κανείς εάν η εκβιαστική επιβολή σιγής σε όλα τα μέσα ενημέρωσης, κατά τις ημέρες συζήτησης και ψήφισης του ασφαλιστικού νομοσχεδίου, οφείλεται σε συνωμοτική συναλλαγή ή σε πραγματικά συνδικαλιστικά αιτήματα.