Κύριε αρχισυντάκτα μας κακομαθαίνετε….
έωλος -η -ο [éolos] E5 : (λόγ.) κυρίως ως χαρακτηρισμός επιχειρημάτων, σοφισμάτων κτλ. που είναι ξεπερασμένα και που κατά συνέπεια δεν έχουν ουσιαστικό περιεχόμενο, που είναι αβάσιμα. [λόγ. < αρχ. ἕωλος (αρχική σημ.: `μπαγιάτικος΄)]
Aίολος ο [éolos] O19 : ο θεός των ανέμων στους αρχαίους Έλληνες, στη ΦP ανοίγω τους ασκούς* του Aιόλου. [λόγ. < αρχ. Aἴολος]
March 24th, 2009 at 02:14
KYRIE ARXISYNTAKTA MAS KAKOMA8AINETE…
DYSTYXOS GIA ESAS(EYTYXOS GIA AYTON…!)O AIOLOS-SYMFONA ME THN “OMHROY ODYSSEIA”-EIXE ENAN ASKO MESA STON OPOIO EIXE KLEISEI OLOYS TOYS ANEMOYS EKTOS APO TON ANEMO ZEFYRO.O ZEFYROS PNEONTAS 8A ODHGOYSE TON ODYSSEA KAI TOYS ETAIROYS TOY STON PROORISMO TOYS-THN I8AKH.FEY…! H AN8ROPINH FYSIS APEDHX8EI KATASTROFIKH GIA TOYS PARAPANO!
ERROS8E KAI EYDAIMONEI!
March 24th, 2009 at 10:19
Είναι η γνωστή γκάφα του Λεξικού του Μπαμπινιώτη, η παρετυμολόγηση αυτή.
March 24th, 2009 at 11:23
Auti i emmoni twn kanaliwn me tous titlous sto katw meros tis othonis den yparxei se alles xwres (oxi toulaxiston se auto ton vathmo)…
March 24th, 2009 at 11:26
Κατ’ αρχήν τo λήμμα προέρχεται από το Λεξικό Τριανταφυλλίδη.
Όπως αναφέρει η Wikipedia:
Η έκφραση συναντάται και στον πληθυντικό ως Ασκοί του Αιόλου, που είναι μάλλον η επικρατέστερη μορφή στη σημερινή χρήση.
Κατά την Ελληνική Μυθολογία ο θεός των ανέμων Αίολος διατηρούσε τους ανέμους κλεισμένους εντός ασκού από τον οποίο και επέτρεπε να πνέουν αυτοί κατά βούληση. Ο Ασκός του Αιόλου είναι στοιχείο πλοκής στην Οδύσσεια του Ομήρου. Εκεί, ο Ασκός αυτός δόθηκε στον Οδυσσέα. Οι ναύτες του όμως, από περιέργεια, τον άνοιξαν για να δουν τι περιείχε και οι άνεμοι ελευθερώθηκαν. Η θαλασσοταραχή που ακολούθησε προκάλεσε μεγάλες ζημιές στο καράβι του Οδυσσέα και είχε σαν αποτέλεσμα να χάσει τον προσανατολισμό του, επιμηκύνοντας το ταξίδι της επιστροφής στην Ιθάκη.
Σήμερα χρησιμοποιείται ο όρος αυτός για πράξεις που έχουν ανεξέλεγκτες συνέπειες. Λέγεται τότε ότι αυτός που προέβη στην πράξη “άνοιξε τον ασκό του Αιόλου” ή “άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου”
ενώ ο Nίκος Σαραντάκος στο sarantakos.com αναφέρεται αναλυτικά:
Πόσοι είναι οι ασκοί του Αιόλου;
Οι λαθολόγοι είναι κατηγορηματικοί: είναι λάθος να λέμε «άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου», το σωστό είναι «τον ασκό του Αιόλου». Έτσι συνιστά το βιβλίο «Το λέμε σωστά; Το γράφουμε σωστά;» έτσι και το άρθρο με τα εκατό «Συχνά λάθη στη χρήση της νεοελληνικής» του δ.φ. Αρ. Αναγνώστου για το οποίο έχω γράψει άλλο σημείωμα. Το συνήθως συντηρητικό λεξικό Μπαμπινιώτη λημματογραφεί την έκφραση ως «ανοίγω τους ασκούς του Αιόλου» αλλά σε παρένθεση σημειώνει ότι ορθότερος είναι ο τύπος «τον ασκό του Αιόλου». Ακολουθώντας τη χρήση και όχι τη μυθολογία, το λεξικό του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη καταγράφει «τους ασκούς του Αιόλου».
Στο βιβλίο μου «Γλώσσα μετ’ εμποδίων» δεν αφιερώνω ειδικό κεφάλαιο στην έκφραση αυτή, αλλά λέω τα εξής σε ένα κεφάλαιο όπου εξετάζω διάφορες, ελαφρότερες ή βαρύτερες, περιπτώσεις κειτουκειτισμού, δηλ. δογματικής προσήλωσης στην αρχική μορφή εκφράσεων:
«Επίσης μαθαίνουμε ότι είναι λάθος να λέμε «άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου» διότι ο Όμηρος στην Οδύσσεια μιλάει για έναν ασκό, όχι για πολλούς. Εδώ θα δώσω κάπως περισσότερο δίκιο στους λαθοθήρες, διότι δεν στηρίζονται απλώς και μόνο σε μια φράση (η οποία, πρέπει να το πούμε, δεν απαντά στον Όμηρο) αλλά και σε ένα πραγματολογικό στοιχείο, στις απεικονίσεις του Αιόλου κτλ. Ωστόσο, στη σημερινή εποχή, πολλοί βρίσκουν περισσότερο παραστατικό να χρησιμοποιούν τον πληθυντικό (πολλές φουρτούνες και προβλήματα στην μπερδεμένη σύγχρονη ζωή, πολλοί ασκοί!) Από την εμπειρία μου, στην καθημερινή χρήση ο ενικός (ο ασκός του Αιόλου) και ο πληθυντικός (οι ασκοί) έχουν πάνω-κάτω ίσο μερίδιο. Για το λόγο αυτό πολλές έγκυρες φρασεολογικές συλλογές καταγράφουν τη φράση στον πληθυντικό, όπως άλλωστε και το λεξικό Τριανταφυλλίδη. Δεν θα διορθώσω τον ασκό, αλλά θα ζητήσω να μη θεωρούνται λάθος οι ασκοί».
Πάντως, στο ίδιο βιβλίο, για να προβοκάρω λιγάκι τους φανατικούς οπαδούς του ενός ασκού, έχω ένα άλλο κεφάλαιο, με τίτλο «Οι ασκοί του εώλου». Εκεί βασικά διερευνώ την (ανύπαρκτη, πιστεύω) λέξη «αίολος» που εφεύρε το λεξικό Μπαμπινιώτη προσπαθώντας να μας πείσει ότι κάνουμε λάθος που γράφουμε, εδώ και 2000 χρόνια, «έωλος» με τη μεταφορική σημασία «παρωχημένος, αβάσιμος, αστήριχτος». Το κεφάλαιο αυτό του βιβλίου, όπως και το προηγούμενο που ανέφερα για τον Κειτούκειτο, δεν τα έχω περάσει εδώ σε ηλεκτρονική μορφή, διότι αν τα περάσω όλα δεν θ’ αγοράσει κανείς το βιβλίο και ο εκδότης θα με κυνηγάει. Ωστόσο, μπορείτε εδώ, στο ιστολόγιο του Τιπούκειτου (προσοχή: δεν είναι Κειτούκειτος) να δείτε συνοπτικά τις απόψεις μου για το «έωλος».
Όπως βλέπετε, για τους ασκούς του Αιόλου τηρώ στάση μαοϊκή, με την έννοια ότι αφήνω όλα τα λουλούδια να ανθίσουν. Εγώ προτιμώ τους ασκούς, αν δω έναν ασκό σε δικό σας κείμενο δεν θα το θεωρήσω λάθος και δεν θα το διορθώσω, αλλά αν επιχειρήσετε να διορθώσετε ασκούς σε δικό μου κείμενο και να τους κάνετε ασκό, θα στενοχωρηθούμε.
Ωστόσο, άνοιξα σήμερα τον Παπαδιαμάντη, τον πέμπτο παρεξηγημένο τόμο του, που έχει όλα τα «υπόλοιπα» κείμενά του, άρθρα σε εφημερίδες και άλλα τέτοια, και αισθάνθηκα δικαίωση. Αφορμή, ένα σημείωμα του Παντελή του Μπουκάλα στην Καθημερινή (που το έχω μεταφέρει εδώ) το οποίο παραθέτει αποσπάσματα από μια γλωσσική μελέτη του Παπαδιαμάντη. Κι όπως την (ξανα)διάβασα ολόκληρη, μηχανικά γυρίζοντας τις σελίδες έπεσα πάνω σε μια επιστολή του Παπαδιαμάντη σε εφημερίδα, στην οποία ο Ππδ. διαμαρτύρεται για τη μεροληπτική ανταπόκριση σε σχέση με κάποιες εκλογές στη Σκιάθο, ανταπόκριση την οποία υπέγραφε ο συντάκτης της εφημερίδας με το ψευδώνυμο Αίολος. Και ξεκινάει την επιστολή του ο μέγας κυρΑλέξανδρος:
Πολύ έωλός μοι εφάνη ο Αίολος, ο θεός των ανέμων, με τους φουσκωμένους ασκούς του, ούς επαφήκε πρό τινων ημερών εν τη Νέα Εφημερίδι, προκειμένου περί της δημοτικής εκλογής Σκιάθου.
Μ’ ένα σμπάρο, δυο δικαιώσεις! Αφενός ο Παπαδιαμάντης χρησιμοποιεί (φυσικά!) τον τύπο «έωλος» με τη μεταφορική σημασία (κι ας έχουν βαλθεί μερικοί να μας πείσουν ότι το έωλος σημαίνει αποκλειστικά και μόνο ‘μπαγιάτικος’) και αφετέρου, το κυριότερο, μιλάει για «ασκούς» του Αιόλου σε πληθυντικό. I rest my case, θαρρώ ότι λένε οι αγγλοσάξονες σ’ αυτό το σημείο.
Ωστόσο, χρωστάω απάντηση στο ερώτημα “Πόσοι είναι οι ασκοί του Αιόλου;” Σύμφωνα με την τριλογία του Ντάγκλας Άνταμς “Γυρίστε τον Γαλαξία με ωτοστόπ” (τριλογία με πέντε βιβλία), η απάντηση στο ερώτημα αυτό όπως και σε όλα τα άλλα ερωτήματα, είναι 42!
March 24th, 2009 at 21:34
Κατά Μπαμπινιώτη
Αίολος ή έωλος;
Πρόκειται για το αρχαίο αίολος,που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι με την ίδια περίπου σημασία.Εχει παρθεί προφανώς απ το όνομα Αιολος,του θεού των ανέμων,συνδεδεμένου με το ευμετάβολο του καιρού.
Διαφορετικό είναι το έωλος,επίσης αρχαίο (από το εως-ηώς-«αυγή,μέρα»)το οποίο σήμαινε τον χθεσινό και για τρόφιμα τον μη νωπό,τον μη φρέσκο.Πρόκειται για λόγια λέξη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σήμερα σε επίσημο,τυπικό ,γραπτό λόγο αντί της λέξης μπαγιάτικος(λεξη τουρκικη-bayat)
Oπότε η σωστή γραφή γι αυτόν που μπορεί να ανατραπεί λογικά και κατά συνέπεια δεν είναι αξιόπιστος είναι το αίολος.πχ όλα τα επιχειρήματά του αποδείχτηκαν αίολα.Συνώνυμα-αστήρικτος,αθεμελίωτος.
March 25th, 2009 at 02:54
Ωραίο θέμα άνοιξε για τους λάτρεις της γλώσσας και της γλωσσολογίας… Μόνο που -αν και μη ειδικός- είναι τραβηγμένο να ισχυρίζεται κάποιος ότι το λεξικό Μπαμπινιώτη εφηύρε το “αίολος” για να πείσει ότι είναι λάθος το “έωλος”…
Άλλωστε κανείς δεν μπορεί αναντίρρητα να ισχυρισθεί ότι και οι δύο λέξεις που σίγουρα ύπήρχαν προ αιώνων στη γλώσσα μας δεν χρησιμοποιούνταν μεταφορικά για να εκφράσουν το ίδιο πράγμα, δηλ. κυρίως τα αβάσιμα, αστήρικτα λόγια, επιχειρήματα, συμπεράσματα κάποιου.
Γιατί δεν είναι ΄προφανές ότι το “έωλος” πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο για το μπαγιάτικος, το χτεσινός αλλά και εννοιολογικά και ως “ξεπερασμένος” επομένως και αστήριχτος κ.λπ.
Επίσης απ’ τη στιγμή που το “αίολος” παραπέμπει στο άνεμος, αέρινος κ.α. είναι πολύ πιθανό να χρησιμοποιούνταν και για κάτι ευμετάβλητο, μη σταθερό, μη καλά στηριγμένο, άρα ένα επιχείρημα μπορούσε να είναι “αίολο”, δηλ. χωρίς βάση, χωρίς σταθερότητα…
Νομίζω ότι η πιο συνήθης χρήση είναι αυτή που δημιούργησε στους νεότερους τις αμφισβητήσεις για το ποια λέξη είναι σωστότερη… ΄Αλλωστε η γλώσσα ζει και πλάθεται και αλλάζει, χωρίς βέβαια να σημαίνει ότι πρέπει να γίνονται αυθαιρεσίες και ακροβασίες…
Όπως και πολύ λίγο βλάπτει αν λέει ή γράφει κάποιος “άνοιξε τον ασκό του Αιόλου” ή τους “ασκούς”… Παρομοίωση είναι όχι γεγονός, ώστε και η μικρή παραφθορά να συγχωρείται… Αλλού είναι που βγάζουν μάτια οι κοτσάνες και οι ανορθογραφίες που ακούγονται στα ραδιοτηλεοπτικά κύματα και γράφονται στους τίτλους στις οθόνες…
Κάτι σαν “του επικεφαλή ή του επικεφαλούς” της αστυνομικής δύναμης ή της υπηρεσίας, κάτι σαν “το ως αναφορά” (αντί “όσον αφορά”), “του διευθύνων συμβούλουτης ΠΑΕ”, “του ακυρωθέν γκολ”, “συνάγαμε το συμπέρασμα” και πάει λέγοντας…
March 25th, 2009 at 13:08
Ωραίο ποστ και ωραία σχόλια! Μπραβο!
March 25th, 2009 at 17:12
θέλετε λίγα ακόμη από Μπαμπινιώτη να κουφαθείτε;
Εχω βάλει λίγα στο μπλογκ μου γιατί έχω μανία με τη γλώσσα.
Φιλενάδα ή φιλαινάδα;
Προέρχεται απ το αρχαίο φίλαινα,θηλυκό του φίλος.
Οπότε η σωστή γραφή είναι το φίλαιναδα
Αγόρι ή αγώρι;
Προέρχεται απ το μεσαιωνικό αγώριν-άγωρος,υποκοριστικό του μεταγενέσταρου άγωρος-αρχαίο άωρος(ανώριμος στην ηλικία,νέος)
Οπότε το σωστό είναι αγΩρι
Κτήριο ή κτίριο;
Το ρήμα κτίζω δεν μπορεί να δώσει παράγωγα με ανύπαρκτη κατάληξη –ριο.Δεν μπορούμε δηλαδή να έχουμε κτί-ριο.Το κτίζω θα μπορούσε μόνο να δώσει κτιστήριο όπως φροντίζω-φροντιστήριο,καθαρίζω-καθαριστήριο κλπ.
Η λέξη κτίζω,προέρχεται είτε απ το οικώ-οικητήριο-οικτήριο(με συγκοπή του η)-κτήριο(με σίγηση του άτονου αρκτικού φωνήεντος όπως και τα ημέρα-μέρα,υγεία-γεια,ερωτώ-ρωτώ.αιγιαλός-γιαλός κλπ.,είτε απ το ευκτήριον (οίκημα)-φκτήριο(με σίγηση του άτονου αρκτικού φωνήεντος)=κτήριο.
Είτε παράγεται απ το οικητήριο είτε από το ευκτήριο,η λέξη πρέπει να γράφεται με –η-:κτήριο
Ακατονόμαστος ή ακατανόμαστος;
Αν ληφθεί υπ’όψιν το ρήμα κατονομάζω είναι φανερό ότι το σωστό είναι ακατονόμαστος.
Ο τύπος ακατανόμαστος είναι προιόν επιδράσεως των πολλών συνθέτων με την προθεση κατά-(ακαταπόνητος,ακαταμάχητος,ακατάπαυστος κλπ).
Οπότε το σωστό είναι το ακατονόμαστος,ο απερίγραπτα αποκρουστικός ή και ο απρεπής.
Αιτός ή αητός;
Απ το αρχαίο αετός με συνίζηση,με συμπροφορά δηλ,του αε- σε μια συλλαβή (αι)προήλθε το αιτός το οποίο γράφεται κανονικώς με την απλούστερη γραφή του –ι-
Αλλα παραδείγματα,παλαιός-παλιός
Μηλέα-μηλιά που αποτελούν άλλες μορφές συνιζήσεως.
Αρα αετός και αιτός και όχι αητός.
Αγιορείτης ή Αγιορίτης;
Το σωστό είναι Αγιορείτης,ως παράγωγο απ την αρχ,λέξη όρος.
Ορείτης-αρχαίο όρειος δηλαδή ορεινός-αρχ.ορειάς(νύμφη των όρεων,των βουνών)
Διαφορά του αδίκως-άδικα.
Αδίκως=χωρίς λόγο,μάταια
Άδικα=με άδικο τρόπο
Το τελευταίο άρθρο του κιρκη… Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ
March 25th, 2009 at 17:23
α,και δύο λάθη που κάνουμε ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Εξ απαλών ονύχων-από πολύ νωρίς.
Συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε τη φράση,λανθασμένα,όταν θέλουμε να δηλώσουμε επιφανειακότητα.
Όμως η φραση προέρχεται απ το λατινικό de tenero ungui-από πολύ μικρή ηλικία.Γενικότερα,από πολύ νωρίς.
Παράδειγμα:οι βάσεις για τη συγκρότησή μιας υγιούς προσωπικότητας τίθενται εξ απαλών ονύχων.
Η φραση βγαίνει απ τα μωρά,που έχουν πολύ απαλά νύχια
Το δεύτερο είναι η έγκλιση που σκοτώνουμε κι αυτή είναι η Προστακτική
Επετρεψε μου λέμε.Το σωστό όμως είναι ΕπΙτρεψέ μου.
Είναι Προστακτική Ενεστώτα.
Λέμε Παρέβλεψέ το.Το σωστό είναι ΠαρΑβλεψέ το.
Λέμε Παρήγγειλέ μου.Το σωστό ομως είναι παρΑγγειλέ μου
Και ούτω καθ’εξής
Γενικά να πω την αλήθεια τη γλώσσα μας τη δολοφονούμε καθημερινά
Το τελευταίο άρθρο του κιρκη… Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ
March 25th, 2009 at 20:53
Για να θυμήσουμε άλλον έναν “νεο-μπαμπινιωτισμό”, πριν πέντε χρόνια κανείς δεν έλεγε “αφορά σε”.
Ξαφνικά και η τελευταία αγράμματη ρεπόρτερ ανακάλυψε ότι “τα σχόλια της Πόπης Μαλιωτάκη αφορούν στην Έφη θώδη”…
Οι διορθωτές κάποιων μεγάλων κυριακάτικων εφημερίδων ακόμα κρατούν αντίσταση. Όπου συνταξιοδοτήθηκαν οι παλιοί και ανέλαβαν νεαρές φιλόλογοι της μπαμπινιωτικής εποχής, το “σε” ξεπέρασε και το αντίστοιχο διάσημο του Τσαλίκη.
Συνοπτικά υπενθυμίζω:
Η εμπρόθετη αντωνυμία «σε μένα», «σε σένα» κτλ. έχει αδύνατο τύπο μου, σου, του, και όχι με, σε, τον
Αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να λέμε: «αυτό αφορά σε μένα»= μου αφορά»(!)
Όμως, επειδή λέμε «με αφορά» και όχι «μου αφορά», άρα το σωστό είναι: «αφορά εμένα» = «με αφορά» και όχι «αφορά σε εμένα» = «μου αφορά»
(πού το βρήκε ο Μπαμπινιώτης; σε έναν αρχαίο τύπο που σήμαινε κάτι άλλο και η χρήση του ήταν διαφορετική, αλλά ας μην πούμε άλλα-απλώς, ρωτώ τους όψιμους οπαδούς του Τσαλίκη/Μπαμπινιώτη: έλεγαν “αφορά σε” και πριν 5-10 χρόνια;;; Ή μόλις τώρα το ανακάλυψαν;;;;)
March 25th, 2009 at 21:37
Αγαπητοι φιλοι, ο Αίολος ο θεός των ανέμων, είναι κύριο όνομα προπαροξύτονο. Αντίθετα το επίθετο αιόλος, αιόλη ,αιόλον που σημαίνει ο ταχέως κινούμενος ,ο ευκίνητος και ορμητικός ,τονίζεται(προσοχη) στην παραλήγουσα: Πόδας αιόλος ίππος ( γοργοκίνητο άλογο) ,αιόλα ανθρώπων κακά (Αισχύλος, Ικ .327) αιόλοι ημέραι ( ασταθείς ημέρες ως προς τας καιρικάς συνθήκας) Αριστ.προβ 26.13.
Κατά συνέπεια, η αναγραφή ΝΟΜΙΚΑ ΑΙΟΛΑ, (θα αναγράψω αυτό που αισθάνομαι) είναι λάθος του κερατά, αφού ουδεμία σχέση έχει η αποδοση με αλφα ιωτα(αι) του επιθέτου ΑΙΟΛΑ [και με σωστή εκφορα των πεζων γραμμάτων αιόλα(με τονισμό στην παραλήγουσα)] της εννοιας που ήθελε ο συντάκτης του κειμένου να προσδωσει: Ότι πρόκειται δηλαδή για νομικά ατοπήματα.(για σεσηπότες νομικισμους ,επειδη η μεταφραση ως μπαγιατικα νομικα, αδικει ολη την φραση)
Αιόλος:πιθανως από το άημι:πνέω.Εξ αυτού αιόλλω.
March 25th, 2009 at 21:53
Στο βαθμό που μπορεί να με αφορά ευχαριστώ πολύ τον Ντίνο για τον επαινετικό χαρακτηρισμό των σχολίων. Μού δίνει την ευκαιρία να επισημάνω ότι επειδή η αμορφωσιά κι η αγραμματοσύνη κοντεύουν να βλάψουν ανεπανόρθωτα τον ελληνικό λαό και ειδικά τις νεότερες γενιές που βγήκαν εδώ και πάνω ίσως από 20 χρόνια μ’ έσα από ένα στρεβλό σχολείο (μην πω και Πανεπιστήμιο) ότι κάποιοι έχουν χρέος να αντιδράσουν και ν’ αντισταθούν. Άμεσα και επίμονα… Και να επιδιώξουν να πείσουν όλο και περισσότερους όχι μόνο να προσπαθήσουν να μάθουν ή να βελτιώσουν την ορθογραφία και τη σωστή σύνταξη στα ελληνικά, αλλά να σταματήσουν να στραβώνονται (κυριολεκτικά…) με τα greelish, χρησιμοποιώντας λατινικούς χαρακτήρες για να στείλουν ένα μήνυμα ή ένα σχόλιο στο ίντερνετ! Είναι αναγκαίο, για να σταμτήσει όσο γίνεται ο κατηφόρος, ώσπου ν’ αποφασίσουν οι οποιοι φωστήρες κυβερνάνε πως δεν είναι δυνατό να τελειώνουν νέοι άνθρωποι τσάτρα-πάτρα (πού ‘λεγα παλιά) 12 χρόνια σχολείο, να ξέρουν μόνο 300- 500 λέξεις κι αυτές στραβά κι ανορθόγραφα, να γράφουν -λες και το στιλό καίει- σαν ορνιθοσκαλίσματα, τα μισά με κεφαλαία, τα μισά με πεζά και να ξεκινάνε μια πρόταση στην πάνω πλευρά της σελίδας και να την τελειώνουν διαγώνια κάτω, επειδή δεν μπορούν ούτε μια στοιχειώδη ευθεία να κρατήσουν…
Και πολλά άλλα που τά’χω δυστυχώς δει με τα ματάκια μου σε πολλές σχολές “δημοσιογραφίας” και… κουφάθηκα!
March 26th, 2009 at 11:00
Ο Nefeligeretis προσέγγισε το θέμα σωστά!Το επίθετο αίολος είναι νεωτερισμός.Επρεπε να αναγραφεί “Νομικά έωλα τα μέτρα για την κουκούλα”Δεν είδα την εκπομπή αλλά δεν πιστεύω οτι ο κ.Ραγκούσης να είπε “αιόλα τα μέτρα”,τονίζοντας την παραλήγουσα και δείχνοντας με αυτό τον τρόπο την έννοια του ευμετάβολος ή άστατος, σημασία που τονίζει ο mediogatos.Προφανώς ήθελε να πεί οτι είναι ΄’σκάρτα τα μέτρα¨’ ή καλύτερα οτι ΄πάσχουν απο νομικής απόψεως τά μέτρα” .Αρα είναι έωλα.
December 23rd, 2009 at 15:27
παιδιά πράγματι πάρα πολύ ωραίο θέμα συζήτησις η ελληνική γλώσσα με εντυπωσιάζει συνάχια . σας πάρα καλώ μήπως χαίρετε ένα λεξικό του χασάπη που μεταφράζει αρχαίες ελληνικές λέξις στα νέα ελληνικά ή κάποιο άλλο καλώ βιβλίο παρόμοιο..