MediaBlog

Η αντιμετώπιση από μερίδα του πολιτικού κόσμου ως σκανδαλώδους της παρατάσεως ισχύος της διατάξεως για αναγνώριση μέχρι 2% των ακαθάριστων εσόδων των εφημερίδων ως δαπανών, για τις οποίες δεν απαιτούνται δικαιολογητικά, επιβάλλει την ενημέρωση του κοινού, εφόσον η αντιμετώπιση αυτή δημιουργεί σκιές εις βάρος των εφημερίδων.

Για πρώτη φορά η κυβέρνηση Παπάγου καθιέρωσε τη διάταξη αυτή καθορίζοντας το ποσοστό σε 3%. Η μετα-δικτατορική κυβέρνηση Καραμανλή το 1978 αυξάνει το ποσοστό σε 4%. Επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη, το 1992 με Υπουργό Οικονομικών τον κ. Τίμο Χριστοδούλου το ποσοστό αυτό μειώνεται σε 3%, πλην όμως το 1993, ο νέος Υπουργός κ. Στέφανος Μάνος αυξάνει εκ νέου και αναδρομικά το ποσοστό αυτό σε 4% μόνο για τον Τύπο. Το 1997, επί κυβερνήσεως Κώστα Σημίτη, το ποσοστό μειώνεται από 4% σε 2%. Εκτοτε, οι Υπουργοί Οικονομικών κ.κ. Γιάννος Παπαντωνίου, Νίκος Χριστοδουλάκης και Γιώργος Αλογοσκούφης διατήρησαν τη διάταξη.

Οι αντιδράσεις κατά της διάταξης αυτής ξεκίνησαν από μία καθημερινή εφημερίδα, η οποία διέθετε πάντοτε πόρους αφορολόγητους και ενισχυτικούς της δραστηριότητάς της από τη ναυτιλία. Τι ακριβώς συνέβη με τις χρηματοδοτήσεις αυτές προς την εφημερίδα αυτή δεν είναι γνωστό, διότι η διαφάνεια την οποία επικαλείται δεν φτάνει σε αυτά τα σημεία. Εκτοτε, διάφοροι πολιτικοί, περιλαμβανομένων και προσώπων που, όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, είχαν διατηρήσει ή αυξήσει το ποσοστό αυτό ως αρμόδιοι υπουργοί, ανταγωνίζονται ποιος θα υβρίσει περισσότερο τις εφημερίδες και ποιος θα τις κατηγορήσει εντονότερα ως χειραγωγούς της κοινής γνώμης. Περιέργως, της ιδίας κοινής γνώμης, που τους έχει εκλέξει «υπό τη χειραγώγηση» του Τύπου.

Ο πόλεμος μερίδας του πολιτικού κόσμου κατά των εφημερίδων αποδεικνύει τη σημασία του Τύπου στον έλεγχο των επαγγελματιών της πολιτικής.

Η οικονομική κατάσταση των εφημερίδων διεθνώς είναι πολύ κακή. Αυτό δεν θα ενδιέφερε κανέναν, αν ο Τύπος δεν ήταν ο μόνος ελεγκτής της εξουσίας στα δημοκρατικά πολιτεύματα. Ευνομούμενες χώρες, όπως η Αμερική, η Γαλλία και άλλες, εξετάζουν με μεγάλη σοβαρότητα τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την ενίσχυση του Τύπου. Αντιθέτως στη χώρα μας, ιδίως οι τελευταίες κυβερνήσεις είτε κωφεύουν στα προβλήματα του Τύπου είτε, και το χειρότερο, τα επιδεινώνουν, αν δεν τα δημιουργούν.

Τέλος, όσον αφορά το δήθεν αφορολόγητο αυτού του 2%, παρατηρούμε ότι κατ’ αρχήν φόρος οφείλεται όταν υπάρχουν κέρδη. Ο Ελληνικός Τύπος δυστυχώς όχι μόνο δεν έχει κέρδη στη συντριπτική του πλειοψηφία, αλλά αντιθέτως έχει μεγάλα οικονομικά προβλήματα, εξ αιτίας των οποίων απειλούνται μέχρι και θέσεις εργασίας. Παρά ταύτα, η πρότασή μας προς την παρούσα κυβέρνηση για παράταση της ισχύος της διατάξεως αυτής, περιλάμβανε και τη θέση να φορολογηθούν οι δαπάνες αυτές αυτοτελώς, και ανεξαρτήτως υπάρξεως κερδών, με 10%. Αυτό σημαίνει ότι το κράτος θα εισέπραττε περισσότερα από όσα θα εισπράξει από την κανονική φορολόγηση των εφημερίδων επί ανυπάρκτων κερδών.

Αυτά προς ενημέρωση των αναγνωστών μας.