MediaBlog

Δεν ήταν η δόξα, δεν ήταν τα λεφτά, κυρίως δεν ήταν του «δρόμου» η χαρά…

Ισπανοί ειδικοί, Έλληνες ειδήμονες, γκρίνια, νεύρα, αγκαζέ με την πολυτέλεια και τη χλιδή, έφεραν τον «Ελεύθερο Τυπο» μέχρι εδώ. Τάκης Καμπύλης, Πάσχος Μανδραβέλης, Γιάννης Παπουτσάνης, Γιώργος Μαντέλας και άλλοι ων ουκ έστιν αριθμός προσπάθησαν, αλλά δεν…

Κάποιοι από αυτούς ήξεραν, αλλά δεν μπόρεσαν, κάποιοι δεν ήξεραν, οπότε μοιραίο ήταν να μην μπορέσουν και αυτά και άλλα έφτασαν το καράβι μέχρι εδώ. Το τελευταίο δίχρονο πολλοί απορούσαν πως μια γυναίκα, με δύναμη, συμβούλους και λεφτά είναι δυνατόν να αγνοεί ότι οι εφημερίδες στήνονται και με αυτά, αλλά κυρίως στηλώνονται από τη δύναμη των δημοσιογράφων, όταν τους αφήνεις να κάνουν τη δουλειά τους.

Ούτε με πηγαδάκια, ούτε με συμμαχίες, ούτε με «πριγκιπάτα». Θα ήταν αστείο το όλο θέαμα, αν δεν είχε «καεί» τόσο χρήμα στην προπόνηση. Το θέμα είναι η κ. Αγγελοπούλου πίστεψε αυτό που έκανε; Αυτοί που ανέλαβαν να «τρέξουν» την προσπάθεια της πίστεψαν σε αυτήν ή στο παχυλό πορτοφόλι της σιδηράς κυρίας;

Και κάτι για τον δρόμο: το 2006 ο «Ελεύθερος Τύπος» έκλεισε με ζημιές 16 εκατ ευρώ. Το 2007 οι ζημιές εκτινάχθηκαν στα 34 εκατ ευρώ. Ειδικότερα, σε αυτές τις ζημιές τα λογιστήρια της εφημερίδας είχαν «εντάξει»

α) προσπάθειες για αναδιοργάνωση της εφημερίδας,

β) πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου,

γ) προσθήκη νέων ενθέτων,

δ) διαφημίσεις, αφίσες, καμπάνιες και δεν συμμαζεύεται.

Οπότε; Θα βάλει μυαλό κανείς από αυτούς που τώρα αγοράζουν αβέρτα και απλώνονται στην αγορά με τον ίδιο τρόπο;