MediaBlog

«Σκαλώνει το debate των έξι», εξηγούσε χθες το δελτίο του Mega.
Σκαλώνει το ζήτημα συνέντευξη, γενικώς. Δεν ξέρω, αν στην Ελλάδα μόνο, είναι τέτοιο ζόρι οι συνεντεύξεις, αλλά ειδικά εδώ το θέμα έχει φτάσει στο μη παρέκει. Τη σήμερον, θέλει υπομονή και ανοχή της καλάμας {του οποιουδήποτε}, για να πάρει κανείς συνέντευξη {ακόμη κι από τον περιπτερά της γειτονιάς του}.
Θα ‘πρεπε να σερβίρεται ως ειδικό μάθημα στις σχολές δημοσιογραφίας – που αλυχτάνε πάλι στις διαφημίσεις – πως ο όρος συνέντευξη σήμερα, εκτός από καψόνι {μέχρι να την κλείσεις} είναι και ένα απολύτως βαρετό και προσυμφωνημένο παλούκι που δεν κρύβει έστω τη χαρά μιας απλοϊκής κουβέντας {όπως με τον περιπτερά της γειτονιάς}.
Πρώτα είναι τα νάζια {«όχι σήμερα, αύριο», «όχι αύριο, μεθαύριο», «μήπως να το αναβάλλαμε για μετά από κανά 20ήμερο;»}.
Μετά είναι τα τσαλίμια {«μήπως να είχαμε τις ερωτήσεις του υπουργού/ του τηλεστάρ/ της μοντέλας με mail για να διευκολύνουμε τη… διαδικασία;» – Τι άθλια καραμέλα, Παναγιά μου!}.
Κατόπιν έρχονται οι διαπραγματεύσεις {«Μήπως να παραλείπαμε το 3ο ερώτημα; Ο υπουργός / τηλεστάρ/ μοντέλα πιστεύει ότι η ερώτηση δεν βοηθά την…κουβέντα σας»!}.
Αυτά, αν έχει κανείς να κάνει με Γραφεία Τύπου, μανατζαραίους, γραμματείς και λοιπές ευγενείς προσωπικότητες. Αν συνομιλεί απευθείας με τους ενδιαφερόμενους, η διαδικασία επαναλαμβάνεται στο πρώτο ενικό, μόνο που συχνάκις απουσιάζουν οι αβρότητες και μπαίνουμε κατευθείαν στο ψητό, τύπου «βγάλε το 3ο ερώτημα, φιλαράκι, με ενοχλεί!».
Στο ενδιάμεσο υπάρχουν πάντα τα παζάρια {για μια καλύτερη φωτογράφηση, ένα καλύτερο photoshop, ενίοτε και για καλύτερα… λεφτάκια} και τα χατίρια («όταν τελειώσετε το κείμενο/ το μοντάζ, είναι εύκολο να δούμε το υλικό, για το τυπικό του πράγματος;»}.
Με λίγα λόγια, σε φίρμες και φιρμάρες, πολιτικούς και τηλεοπτικούς αστέρες β’ διαλογής στην πλειονότητα τους, έχουν εκχωρηθεί δικαιώματα και προνόμια, έτσι όπως μόνο ο {ελληνικός} Τύπος ξέρει να χαρίζει.
Όταν είναι στημένη η…κουβέντα στα υπόγεια, ποιος χολοσκάει για αυθορμητισμό στα ρετιρέ;