MediaBlog

Εκείνο που μάλλον δεν έχει καταλάβει το σωματείο, η Ένωση {ή όπως αλλιώς αισθάνεται…}, που εκπροσωπεί τους δημοσιογράφους είναι ότι οι καιροί αλλάξαν ανεπιστρεπτί. Μαζί με τη δημοσιογραφία του ’50 και του ’60 {που κάποιοι «εκπρόσωποι» της προμοτάρουν ακόμη, «ροκανίζοντας» θέσεις νεότερων} τελείωσε και μια σειρά από άβολες καταστάσεις. Για να αντικατασταθεί από μικρές πανωλεθρίες. Ας πούμε, 

- Παλιά, όταν κάποιος απολυόταν ή εξαναγκαζόταν σε παραίτηση, ήταν σχετικά δύσκολο να βρει δουλειά. Αλλά έβρισκε. Πλέον είναι σχεδόν ακατόρθωτο.

- Παλιά, ο βασικός μισθός ήταν ο στόχος. Και η αύξηση παύλα προαγωγή, το όνειρο. Πλέον τα 900 ευρώ είναι πολυτέλεια και τα 500 ο κανόνας. Εννοείται ότι {και} το ωράριο έχει αλλάξει. Παλιά δεν υπήρχε. Τώρα, η μέρα έχει 48 ώρες.

- Παλιά, η πρακτική διαρκούσε το πολύ δυο χρόνια και το μισθολόγιο ήταν το ζητούμενο. Πλέον η πρακτική εξισώνεται με τη βλακεία. Δεν έχει πλαφόν και συνοδεύεται από το ασφαλιστικό χάος. Όπου ανασφάλιστος και η μοίρα του.

Είναι σαφές ότι οι μέρες της ευημερίας, για κάποιους, τελειώνουν. Οι υπόλοιποι απλώς αναμένουν να διαπιστώσουν πόσο πιο κάτω μπορεί να τσουλήσει η επαγγελματική και λοιπή τους ζωή. Είναι ακόμη πιο σαφές ότι ο χώρος δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ – εκτός χαρμόσυνου απροόπτου – σε ανθηρές μέρες, {με κανονικούς μισθούς, δώρα, άδειες, ένσημα, αποζημιώσεις, κλπ}. Αρκετές στήλες των μίντια προτιμούν ή είναι αναγκασμένες να το υπαινίσσονται, άλλες προτιμούν τη στενή παρέα με εκπροσώπους της οικογένειας των στρουθιονίδων. Σε όποια από τις δύο περιπτώσεις, το αποτέλεσμα θα είναι η συρρίκνωση και μοιραία ο αποτελεσματικότερος έλεγχος του. Μόνο που αυτό δεν συμφέρει κανέναν. Ούτε καν αυτούς που το επιδιώκουν.

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: savetheassistants.com