MediaBlog

Τον τελευταίο καιρό – μη φύγει παραέξω – δεν είμαι και πολύ στα καλά μου. Κάτι οι χαστούκες με τα νέα μέτρα, κάτι η παρατεταμένη περίοδος κρίσης στην ελληνική… μόδα, ε, όσο και να ‘ναι, έναν καημό τον έχω …
Να όμως που πονετικιά συνάδελφος, συναισθανόμενη τις μέρες κατάθλιψης και αδράνειας που περνώ, βρήκε το φάρμακο και μου το συνέστησε, μπας και πάρω τα πάνω μου.
Και τι μου συνέστησε – που στην αρχή παραλίγο να τη χαστουκίσω; Να βλέπω δελτίο ειδήσεων στην ΕΤ3.
Α, φάρμακο, παιδί μου. Πρώτον πρώτον, βγαίνεις από τη μίρλα σου. Αποκτάς έναν παλμό. Βαθμηδόν, ο παλμός γίνεται τρέμουλο και πιο ύστερα το τρέμουλο ποτίζεται από μια δόση φόβου. Είναι αντιληπτό ότι από αυτές τις συναισθηματικές μεταπτώσεις η αδρεναλίνη έχει πιάσει ταβάνι και σιγά σιγά το χαμένο κέφι – μαζί με μια αγωνία ότι θα σου ‘ρθει καμιά ξανάστροφη – επιστρέφει στη βασανισμένη σου ψυχή και μέχρι το τέλος του δελτίου είσαι έτοιμος να αρχίσεις τα καλαματιανά.
Για την ακρίβεια είσαι έτοιμος να πάρεις 100 κάμψεις, να κάνεις σέρνινγκ κάτω από τα κρεβάτια, να συγυρίσεις και το σπίτι της διπλανής που λέει ο λόγος, αλλά τι πειράζει; Έχεις ξανά όρεξη για ζωή και τρεχάλα, η σεροτονίνη κυλάει ξανά στο αίμα σου, είναι όλα ξανά στα κάγκελα.
Ο Δημήτρης Ντόζης – διότι αυτός είναι ο παρουσιαστής του αναλυτικού δελτίου ειδήσεων της ΕΤ3 – έχει μια πειθώ, ένα νεύρο {νεύρα δεν μπορώ να ξέρω αν έχει, αλλά υποψιάζομαι ότι το ποδαράκι κάτω από το γραφείο κουνιέται σαν τρελό}, μια τσαντίλα στο μάτι που διαπερνάει το κρύο γυαλί της τηλεόρασης και βάζει στην πρίζα το σαλόνι μου. Και εμένα μαζί.
Έχει αυτό το «πρέπει» ύφος που οφείλει στους τηλεθεατές κάθε παρουσιαστής που σέβεται τον εαυτό του, αλλά ας όψεται η σάχλα του infotainment που τους θέλει όλους χαμογελαστούς και χαβαλεδιάρηδες, ακόμη κι όταν καίγεται το βρακί τους. Έχει ένα wild τρόπο να λέει τις ειδήσεις, να τη «λέει» στους κοιμισμένους ανταποκριτές που ροκανίζουν τον πολύτιμο χρόνο του, να ζωντανεύει τα πάντα μέσα στο στούντιο, να κάνει ζάφτι τη μουντάδα της συμπρωτεύουσης με τρόπο ασυναγώνιστο.
Να δεις, πως το λέγανε το φάρμακο, εναντίον της κατάθλιψης; Λα-Ντοζ; Ντόζης έπρεπε να το λένε. Σε ξυπνάει, σε τεντώνει, βαράς και δύο προσοχές και αρχίζει η μέρα σου – η νύχτα σου, δηλαδή- με τρελά μπίτια.
Προτείνετε ανεπιφύλακτα, εκτός κι αν είστε καρδιοπαθής και δη με βηματοδότη.
ΥΓ.: Συνάδελφε, Βόρειε, ζητώ συγνώμη που μπαίνω στα χωράφια σας, αλλά όπως αντιλαμβάνεστε επρόκειτο για κατιτίς το εξαιρετικόν…