Τα έχουμε γράψει και τα προηγούμενα χρόνια, αλλά διαβάστε και την άποψη του Γ. Λιάλιου στην σημερινή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ μπας και κανένας εκεί στο προεδρείο καταλάβει ότι τελικά σε πολλούς δεν αρέσει αυτή η “γιορτή”:
Παιδική γιορτή μεσημεριανάδικο
Tου Γιωργου Λιαλιου
Ποια θεωρούν οι δημοσιογράφοι ιδανική ψυχαγωγία για τα παιδιά τους; Τα «μεσημεριανάδικα» και τους πρωταγωνιστές τους: λαϊκοπόπ αοιδούς και απόφοιτους ριάλιτι. Αυτό το επίπεδο πιστεύει η ΕΣΗΕΑ ότι έχουν οι οικογένειες των μελών της, όπως αποδείχθηκε στη γιορτή που διοργάνωσε για τα παιδιά των δημοσιογράφων το προηγούμενο Σάββατο. «Φρέσκος» πατέρας ενός αγοριού ενάμισι έτους, βρέθηκα για πρώτη φορά προσκεκλημένος στη γιορτή που πραγματοποιήθηκε στο γήπεδο Τάε Κβον Ντο στο Φάληρο. Η πρώτη εικόνα από τον χώρο δεν ήταν και τόσο κακή. Κυκλικά τραπέζια (ορισμένα από τα οποία όμως… με ταμπελάκι ρεζερβέ, που μας έκανε να αναρωτηθούμε αν έπρεπε να είχαμε κάνει κράτηση), φουσκωτά παιχνίδια στα οποία χοροπηδούσαν με μανία οι πιτσιρικάδες, ένας πάγκος στον οποίο χαμογελαστές κυρίες ζωγράφιζαν τα πρόσωπα των παιδιών, αναψυκτικά, μαλλί της γριάς, ένας κλόουν, ένας ξυλοπόδαρος. Απλά και ωραία πράγματα, τα οποία τα παιδιά των συναδέλφων έδειχναν ήδη να απολαμβάνουν. Η μόνη παραφωνία ήταν… το σύννεφο καπνού, καθώς όλοι θεωρούσαν απολύτως φυσικό να καπνίζουν μέσα σε μια παιδική γιορτή.
Καθώς περνούσε η ώρα, η μουσική άρχισε να δυναμώνει. Οι πρώτοι άρχισαν να αποχωρούν ενοχλημένοι από τη φασαρία και την καπνίλα. Και τότε άρχισε το καλλιτεχνικό πρόγραμμα. Ανέλαβε η κ. Λαμπίρη, παρουσιάστρια μεσημεριανάδικου: «Παιδάκια, τα ξέρετε τα παιδιά του X-Factor;», φώναξε ενθουσιασμένη από το μικρόφωνο. Δεν άκουσα την απάντηση, ίσως επειδή μου είχε μαζευτεί το αίμα στο κεφάλι. Οι αοιδοί πήραν το μικρόφωνο και άρχισαν να τραγουδούν για φαρμακωμένους έρωτες. Η συνέχεια ήταν ακόμα καλύτερη: πρώτα η Καλομοίρα και για τη συνέχεια η Ελλη Κοκκίνου, την άφιξη της οποίας δεν έμεινα να δω. Δίπλα είχε ήδη ανοίξει το catering, μια άσκοπη και και για πολλούς προκλητικά ακριβή προσθήκη. Τα όμορφα δώρα που μοιράστηκαν στα παιδιά δεν στάθηκαν αρκετά να μας γλυκάνουν. Προσωπικά, η γιορτή μού έφερε ένα πικρό χαμόγελο στα χείλη θυμίζοντάς μου τα χρόνια που ανέμενα (αν και πλήρως μισθοδοτούμενος από την «Κ») για να με δεχθεί στους κόλπους της η ΕΣΗΕΑ, καθώς δεν πρόκειται απλά για συνδικαλιστικό φορέα αλλά, σύμφωνα με το καταστατικό της, για πνευματικό σωματείο..
March 18th, 2010 at 09:49
Mε “γκουρού” το Σόμπολο, το πνευματικό σωματείο μπορεί να περιμένει και άλλα τέτοια.
.-= Swell´s last blog ..Τι θα πληρώσουμε στην πραγματικότητα; =-.
March 18th, 2010 at 09:49
Εξαιρετικό το σχόλιο του Γ. Λιάλιου!
March 18th, 2010 at 10:27
Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο! Ο μεγάλος μου γιος γκρίνιαζε από τη στιγμή που μπήκαμε στο χώρο, και ήθελε να φύγουμε (λόγω κυρίως της έντασης της μουσικής και του καπνού) και ο μικρός έκλαιγε ασταμάτητα… Ακόμα και στα φουσκωτά που τον πήγα, με τόσα πολλά παιδάκια χωρίς επιτήρηση, ήταν επικίνδυνο για τα πιο μικρά… Για να μη σχολιάσω το επίπεδο των μουσικών επιλογών! Πώς θα μεγαλώσουμε τους αυριανούς μπουζουκόβιους, αν δεν ξεκινήσουμε από νωρίς την διαπαιδαγώγησή τους;
March 18th, 2010 at 11:03
Ξεχάσατε να αναφέρετε το show με τις φωτιές δίπλα στα μούτρα των παιδιών που είχαν σκαρφαλώσει στη σκηνή… κι όλα αυτά με έναν αποτυχημένο ζογκλέρ που κάθε τόσο του έπεφταν οι δάδες με τις φωτιές! Αίσχος!!!!!!!!!!!!!!
March 19th, 2010 at 01:39
Δυστυχώς συνάδελφοι, πέραν από τον κάθε κ. Σόμπολο ή άλλο μέλος του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, φαίνεται ότι όποιοι αναλαμβάνουν να προετοιμάσουν τέτοιες γιορτές δεν έχουν ούτε ιδέα ούτε αισθητική ούτε ποιοτικά κριτήρια… Αν έκαναν εκδήλωση για μεγάλους ίσως μας πήγαιναν σε κανά λαϊκό μαγαζή κατά Χαϊδάρι μεριά κ.λπ.!
Δυστυχώς κανείς δεν φρόντισε να βάλει το πλαίσιο, τα όρια για μια παιδική γιορτή! Και κανείς δεν σκέφτηκε ότι αυτοί οι “οργανωτές-παραγωγοί” εκδηλώσεων μπορεί να είναι και χυδαίοι και καρακιτσαριό!
Λες κι ένα παιδί -ακόμη και 12 χρονών- χέστηκε αν δεν δει τη Λαμπίρη, την Καλομοίρα ή την Κοκκίνου…
Λίγη καλή και ζωηρή μουσική θέλει, κάποια έξυπνα παιχνίδια για να παίξει στο χώρο, δυο τρείς σωστούς ανιματέρ, ένα δωράκι και μια ανθρώπινη επαφή… Φοβάμαι όμως ότι αυτή δεν μπορούν πια να την κάνουν ούτε οι γονείς-δημοσιογράφοι, καταπιέζοντας και κατασπαράσσοντας εαυτούς και αλλήλους…
Φυσικά δεν μπορεί να αθωώσει κανείς ούτε την ΕΣΗΕΑ που δεν απαγόρευσε ρητά το κάπνισμα σε κλειστό -έστω αχανή χώρο- ούτε πολύ περισσότερο τους ανεγκέφαλους γονείς που έσπευσαν εκεί να φουμάρουν και να ξεχαρμανιάσουν!
Αλλά, ας σκεφτούν επιτέλους οι δημοσιογράφοι -μέλη της ΕΣΗΕΑ και ειδικά οι κάτω των 45 (είναι πολλοί πλέον…) ποιους και γιατί τους στέλνουν στο ΔΣ; Ποιους και γιατί ψηφίζουν σταθερά και με κομματικά κριτήρια μόνο; Μάλλον δεν φταίει μόνο ο Χατζηπετρής…