MediaBlog

Γιατί μας ενοχλεί τόσο πολύ η ομιλούσα Μπάρμπι; Γιατί μας ενοχλεί και η κ. Μελέτη που το πρωί την χαρακτήρισε πρότυπο, έστω και αρνητικό; Όλα τα προηγούμενα χρόνια ουδείς ενοχλήθηκε – στα φανερά τουλάχιστον – για τους τόνους βυζιών και οπισθίων με τους οποίους «μπούκωνε» το σαλόνι μας από πρωίας. Όπως δεν μας ενοχλούσε και ο ανάγωγος γείτονας που έβγαζε το τετράποδο του για βόλτα και γέμιζε τα πεζοδρόμια με σκατά. Ουδείς έβγαινε να τα καθαρίσει. Κάποιοι μπινελίκωναν στη θέα τους, λοξοδρομούσαν, τα προσπερνούσαν και αυτό ήταν άλλο. Κάποιοι, λιγότερο προσεκτικοί, τα πατούσαν, μπινελίκωναν κατόπιν και συνέχιζαν σβαρνίζοντας τις σόλες τους, λερώνοντας όλο το υπόλοιπο πεζοδρόμιο και από ‘δω παν’ κι άλλοι. Γιατί λοιπόν υστεριάζουμε τώρα που ο σκύλος βαρέθηκε τον πεζόδρομο και ήρθε να χέσει το κατώφλι μας; Τώρα μας πήρε ο πόνος να πιάσουμε τα σφουγγαρόπανα;
Καλά τα λέει η κ. Μελέτη. Η Τζούλια και η κάθε Τζούλια είναι πρότυπο. Η κοπέλα με τα τέσσερα μάστερ και τις τρεις γλώσσες είναι καλή για μπιμπελό, για κόρη και μάνα, για νύφη και σταυροκουνιάδα , για φίλη ακόμη ακόμη, αλλά είναι πρακτικώς άχρηστη, αφού δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της… αγοράς. 
Και έρχεται μια Τζούλια, που δεν της έμαθαν ούτε έξυπνη να είναι ούτε διαβαστερή κατά δήλωση της, μαζί με έναν συνεργάτη που ουδείς προϊστάμενος προσωπικού θα του εμπιστεύονταν ούτε σφουγγαρόπανο που λέει ο λόγος και βάζουν τους διαφημιστές να σκίσουν τα πτυχία τους. Παίζουν τα Μέσα στα δάχτυλα, τα σέρνουν – ακόμη και τα λεγόμενα σοβαρά – να ασχολούνται με τα… οικονομικά του ντιβιντιού και κάνουν τη μπάζα της δεκαετίας.
Ποιος θέλει διάβασμα; Ποιος θέλει υπερεντατικά σεμινάρια; Η Μπάρμπι και ο συνεργάτης της ή όλοι όσοι κυνηγάμε ευρώ ευρώ το νοίκι και τη δόση της τοστιέρας;
Και ποιος είναι τεμπέλης και ποντάρει στον εύκολο πλουτισμό; Η δουλειά που κάνει η κοπέλα είναι στ’ αλήθεια σκληρή, άσε που δεν αφήνει νυχτοκάματο για νυχτοκάματο, γεγονός που μαρτυρά έναν συνειδητοποιημένο επαγγελματία που ξέρει ότι δεν θα μπορεί εσαεί να επιδίδεται σε τέτοια extreme sport , οπότε φτιάχνει κομπόδεμα από τώρα {το τι θα το κάνει, άλλο καπέλο}.
Στην περίπτωση δε που μας χτυπάει άσχημα η υπόθεση «Τζούλια», ας εστιάσουμε στην υπόθεση «Μπάμπης». Ποιος είναι χαζός; Ο «Μπάμπης» που ενδεχομένως να αγνοεί τι εστί Δου Νου Του και μαζεύει τσαλακωμένα χαρτάκια διοδίων μοσχοπουλώντας τα σε εξέκιουτιβς {άλλη σκληρή δουλειά, ισάξια της σταχομαζώχτρας} ή όσοι σκοτωνόμαστε για μια αύξηση των 100 – 150 ευρώ;
Το μόνο εύκολο είναι να ηθικολογείς και να βγάζεις συμπεράσματα για τη νοημοσύνη τέτοιων αστεράτων περιπτώσεων. Μέχρι τον Ιούνιο που θα έχουν κρεμαστεί στα μανταλάκια ορδές ανέργων {και όχι μόνο δημοσιογράφων} ξανακάμουμε μία κουβέντα περί χαζομάρας και προτύπων. Εικάζω ότι και τότε η Τζούλια θα πίνει στην υγειά μας ακριβές σαμπάνιες, ενώ εμείς θα μετρούμε τα ψιλά για έναν μονό ελληνικό σε κάποιο οικονομικό καφενέ…