Το «γιατί» απαντάται στη λογική της διαίρεσης και του διχασμού, που μάλιστα πέρσι το καλοκαίρι είχε εμπνεύσει τον εκδότη να συντάξει εκείνο το απαράμιλλο «σας βλέπω να πηδάτε κάγκελα για να δουλέψετε…» (σ.σ.: κατά τη διάρκεια απεργίας στην ΙΜΑΚΟ τον περασμένο Μάρτιο).

Όπως και να ‘χει, αύριο (Πέμπτη) στις 5 το απόγευμα, στο ισόγειο της Μαρίνου Αντύπα και στα γραφεία του διαφημιστικού τμήματος της εταιρείας οι εργαζόμενοι θα συναντηθούν με τα Σωματεία του Τύπου, προκειμένου να αποφασιστούν οι επόμενες κινήσεις…

Στο μεταξύ, στην «Ελευθεροτυπία», την Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου, στις 2 το μεσημέρι και στον έκτο όροφο της Μίνωος, θα λάβει χώρα μία ακόμη γενική συνέλευση, καθώς την επόμενη Τετάρτη εκδικάζεται η αίτηση της «Χ.Κ.Τεγόπουλος» για υπαγωγή στο άρθρο 99.

Σύμφωνα δε με τα όσα κοινοποίησε στο ιστολόγιο του ο εκπρόσωπος της «Ελευθεροτυπίας», χθες από τη συντακτική επιτροπή του απεργιακού φύλλου παραιτήθηκε ο Γ.Τζεδάκις κι από την εργασιακή επιτροπή ο Γ. Σγούρος.

Βέβαια, εξευτελίστηκε και η εντύπωση (διότι τελικά περί εντύπωσης επρόκειτο) ότι «όποιος δεν δίνουν δώρο τον τρέχουν νομικά». Τα όσα διαδραματίστηκαν σε Alter και «Ελευθεροτυπία» δίνουν «πάτημα» στους απανταχού ιδιοκτήτες να πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν «μία από τα ίδια» και να τη σκαπουλάρουν με χαρακτηριστική ευκολία.

Έτσι στη μεν ιστορική εφημερίδα, αποφασίστηκε νέος γύρος απεργιακών κινητοποιήσεων, στο δε κανάλι του Μπουρναζίου, ένα ακόμη τελεσίγραφο Κουρή δόθηκε πριν από λίγο: «Ή πιάνετε δουλειά σε 48 ώρες ή το κλείνω».

Η δε εκκωφαντική σιωπή της Πολιτείας και του επίσημου κράτους σε όλη αυτή τη «σφαγή» από ένα σημείο και μετά καταντά απλώς βλακώδης.

Ή μήπως όχι; Διότι ακόμη και σε “μαγαζιά” που φημίζονταν για τα “στρατόπεδα”, τις “κολλεκτίβες” και τα κλειστά στόματα σημειώνονται ανατροπές. Επί παραδείγματι, στην ΕΡΤ ετοιμάζονται μεν για τα χειρότερα, αλλά τα στόματα ανοίγουν και λούζουν διευθυντές και προέδρους. Το φαινόμενο δημοσιογράφων που στη μέση του διαδρόμου «στολίζουν» στελέχη και επιτελείς είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό.

«Κορώνα» στο εν λόγω φαινόμενο, η πολεμική του Κώστα Βαξεβάνη εναντίον του Λάμπη Ταγματάρχη, του οποίου το αυτί, φαινομενικά, δεν ιδρώνει.

Όσο για τον «ΠΗΓΑΣΟ», ο ανταρτοπόλεμος καλά κρατεί, αλλά οι απώλειες θεωρούνται δεδομένες.

Άγιε Βασίλη, καλά που δεν υπάρχεις. Μπορεί φέτος να μην κινδύνευες να φρακάρεις σε καμιά καμινάδα, λόγω γενικότερης ανέχειας, αλλά κι αν το αποφάσιζες να κατέβεις, οι «ιδιοκτήτες» θα ‘βρισκαν τρόπο να τις μπαζώσουν…

Η ειρωνία της πικρής ιστορίας που γράφεται το 2011 στα ελληνικά media; Ακόμη και τώρα, ακόμη και έτσι, καταφθάνουν σε όλα τα Μέσα, κυρίως δε στα sites, μηνύματα ανθρώπων – όχι απαραιτήτως δημοσιογράφων-  που προσφέρονται να δουλέψουν τζάμπα (!!!), «για την εμπειρία», «για την τιμή να συνεργαστώ μαζί σας», και άλλες τέτοιες βολικές για τις εργοδοσίες δουλοπρέπειες που αφαίρεσαν από τους δημοσιογράφους την εργασιακή τους αξιοπρέπεια.

Την ίδια στιγμή, οι σχολές δημοσιογραφίας, ατάραχες και λειψές, με μόνη τους περγαμηνή τις φίρμες της αρπαχτής και του κράχτη – και παρά τη σαφή μείωση κεφαλών από την έναρξη του νέου σπουδαστικού έτους – εξακολουθούν να παράγουν φουρνιές δόκιμων και πρόθυμων.

Και καλά οι ιθύνοντες των ΙΕΚ δημοσιογραφίας αναγκαστικώς θα σοβαρευτούν, λόγω γενικότερης κρίσης. Με τους ισοβίως πρόθυμους εθελοντές, τι γίνεται;

Αφού γίνεται ένα ρεζουμέ για τις πτωτικές τάσεις που επικρατούν στην αγορά αλλά και στα έσοδα της εταιρείας από το 2008 (!), αφού γίνεται λόγος για την «κατάσταση που δημιουργείται» και «απειλεί να στραγγαλίσει τα παραδοσιακά Μέσα Ενημερώσεως, ενώ και όλων των ραδιοτηλεοπτικών μέσων η πορεία είναι ζημιογόνος», εκπέμπεται μήνυμα αισιοδοξίας. Με θυσίες και σκληρή λιτότητα, φυσικά…

Έτσι, στην ίδια επιστολή προωθείται μήνυμα σωτηρίας των Μέσων Ενημέρωσης με εκδοτικές μεταβολές «για να έχουμε οικονομία στο χαρτί και στις εκτυπώσεις», αλλά και για να… «απαλλαγούμε από το υπερβολικό κόστος των «δώρων» που έχουν διαλύσει τα Μέσα Ενημερώσεως στα πλαίσια ενός άκριτου και καταστροφικού ανταγωνισμού και γενικώς μειώνουμε όλα τα έξοδα – ακόμη και τις αγορές ξένων εντύπων περιορίζουμε».

(Βέβαια, εδώ τίθεται το Κολόμβιο ερώτημα, που αντί για το… αυγό και την κότα, αντικείμενο του έχει το ποιος προώθησε και συντήρησε όλα αυτά τα χρόνια την πολιτική των ακριβών δώρων από τις εφημερίδες και τα περιοδικά).

Πάμε όμως στο ψητό, εν προκειμένω στην επιστολή που τονίζει ότι η κατάσταση χρήζει περαιτέρω περικοπών.

Τονίζεται ότι αφού εξετάστηκαν διάφορες λύσεις – και αποκλείστηκαν καταρχήν οι ομαδικές απολύσεις – η διοίκηση κατέληξε στην απόφαση να ζητηθεί απ’ όλους περιορισμός των αποδοχών (προσωρινός, όπως ευελπιστούν οι ανώτεροι…).

Βάσει αυτής της απόφασης, από «01/12/2011 όλες οι αμοιβές μειώνονται κατά 20% με ελάχιστο όμως ύψος μισθού μετά τις περικοπές τα 1.200 ευρώ».

Ας υπογραμμιστεί ότι η συγκεκριμένη μείωση θα έχει ισχύ δύο ετών και ότι οι μισθοί θα επανέλθουν στα «σημερινά» επίπεδα, αν το επιτρέψει η διαφημιστική αγορά.

Επίσης, στην περίπτωση εκείνη που υπογραφεί Συλλογική Σύμβαση Εργασίας μεταξύ ΕΣΗΕΑ και ΕΙΗΕΑ «η εταιρεία θα την αποδεχθεί και θα αναπροσαρμόσει κατά τις προβλέψεις της τις αποδοχές των εργαζομένων της».

Κρατούμενο 2^ο: Το… «ξαφνικό» ζόρι στον «Κόσμο του Επενδυτή».

Κρατούμενο 3^ο: Τα γενικότερα «πανηγύρια» στα μέσα ιδιοκτησίας Κουρή (Φίλαθλος, Αυριανή, κλπ)

Κρατούμενο 4^ο: (Αστερίσκος στο Κρατούμενο 1) η παραίτηση του Ανδρέα Βγενόπουλου από το ΔΣ (και την προεδρία) της Marfin Popular Bank για λόγους αρχής, όπως δήλωσε…

Εύκολη εξίσωση. Αλλά με πολλές παρενθέσεις και κινδύνους να μπερδευτεί το πρόσημο.

Από πάνω προς τα κάτω προέκυπταν και οι ειδήσεις που εμφάνιζαν την εκδότρια κέρινη και αμετάκλητη και το παρασκήνιο να χρησιμοποιεί ανοιχτά τη λέξη «εκβιασμός» (;) για να περιγράψει την κατάσταση.

Και ενώ όλοι πλέον – ακόμη και εκείνοι που με φοβέρες προσπαθούσαν καιρό τώρα να πείσουν οικογενειάρχες με δύο και τρία παιδιά, δύο και τρία δάνεια να… βάλουν πλάτη για την επιχείρηση, ενώ γνώριζαν ότι δεν υπάρχουν χρήματα, «γιατί η Ελευθεροτυπία είναι μαγαζί στο οποίο αξίζει να δουλεύει κανείς τσάμπα!» (!!!) – βρίζουν την τράπεζα, όλοι ελπίζουν στο θαύμα.

Ένα θαύμα απεργιακού φύλλου; Ένα θαύμα που θα «μεταφέρει» σούμπιτη μία ιστορική εφημερίδα στο ίντερνετ; Ένα θαύμα που θα ξανακάνει τη Μίνωος «μαγαζί των δημοσιογράφων»; Ποιος ξέρει.

Πάντως, η διευκρίνιση του στυλ «η παρουσία όλων κρίνεται απαραίτητη» στην ανακοίνωση για τη σημερινή γενική συνέλευση στις 15.00 δείχνει ότι οι περισσότεροι έπαψαν να πιστεύουν στο θαύμα και δυστυχώς υπάρχουν ακόμη αρκετοί που πιστεύουν στο «θύμα».

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Μετά από την συνέλευση των εργαζομένων στην εφημερίδα «ΦΙΛΑΘΛΟΣ» που έγινε το μεσημέρι της Πέμπτης 20 Οκτωβρίου 2011 στα γραφεία της Ενωσής μας, με θέμα την συνέχιση των ενεργειών μας για την επίλυση των ζητημάτων, τα οποία έχουν προκύψει με τη μη καταβολή δεδουλευμένων στους εργαζόμενους και την μη έκδοση της εφημερίδας από τη μεριά της εργοδοσίας, αποφασίστηκαν ομόφωνα τα εξής:

• Η επιδίωξη συνάντησης του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ με τον εκδότη-διευθυντή της εφημερίδας Γεώργιο Κολοκοτρώνη, ώστε να του ζητηθεί διαμεσολαβητικός ρόλος με την ιδιοκτησία της εφημερίδας.
• Η δέσμευση, ενώπιον του Δ.Σ. της Ενωσης, από την πλευρά όλων των εργαζομένων στην εφημερίδα ότι σε περίπτωση που δεχτούν κρούση για οποιαδήποτε μορφή διαπραγμάτευσης που αφορά τα εργασιακά τους ζητήματα, να ενημερώσουν πάραυτα το σύνολο των εργαζομένων και το διοικητικό συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ.
• Η κατηγορηματική άρνηση των εργαζομένων για σύσταση επιχειρησιακού σωματείου και η υπογραφή οποιασδήποτε επιχειρησιακής σύμβασης.
• Η σύσταση πενταμελούς επιτροπής, η οποία θα εκπροσωπεί από εδώ και στο εξής τους εργαζόμενους στην εφημερίδα μέχρι την εκλογή εκπροσώπου, μετά την παραίτηση του εκλεγμένου εκπροσώπου Κωνσταντίνου-Γεωργίου Κούλη.
• Η αίτηση για  ανάληψη πρωτοβουλίας από το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ για διενέργεια αρχαιρεσιών προκειμένου να εκλεγεί νέος εκπρόσωπος εργαζομένων στην εφημερίδα «ΦΙΛΑΘΛΟΣ».
• Η εξουσιοδότησή μας προς τη νομική υπηρεσία της ΕΣΗΕΑ να ασκήσει κάθε ένδικο μέσο για την υπεράσπιση της εργασίας και των δικαιωμάτων μας.

Παρακαλούμε θερμά το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ όπως επισπεύσει τη διαδικασία έγκρισης του αιτήματός μας για οικονομικό βοήθημα λόγω της τραγικής οικονομικής μας κατάστασης.

Για τη Γ.Σ.

Η πενταμελής επιτροπή

Κορακής Ιωάννης, Μπάνος Νικόλαος, Παγαρτάνης Αργύριος, Σκριβάνος Γεώργιος, Χαρόπουλος Θεόδωρος”.

@ Καθυστέρηση πληρωμών και στον «Ελεύθερο Τύπο»; Θα φτύνουν με απογοήτευση κανά δυο που προσελήφθησαν προσφάτως.

@ Με τα κουβαδάκια της στο νερόμυλο των ελληνικών media «παίζει» η εγχώρια τηλεκριτική. Τι να κάνει; Παίζει για να την παίζουν, διότι οι καιροί είναι δύσκολοι και τον χθεσινό «υπάλληλο», η κακιά ζωή στον «ξημερώνει» αφεντικό.

@ Θύμα της φλυαρίας του Twitter έπεσε και ο πάντοτε λακωνικός (πως το παθε;) διευθυντής ειδήσεων και ενημέρωσης του Mega, Χρήστος Παναγιωτόπουλος. Ενεπλάκη σε μαλλιοκούβαρο με τον Κώστα Βαξεβάνη, τα «παλιομάχαιρα» πήγαν κι ήρθαν και αποδείχθηκε πως το εν λόγω σπορ θέλει εκτός από γερά δάχτυλα και γερά νεύρα.  Στης κρίσης τον καιρό, ειδικώς…

@ Χαλάλι – για πρώτη μέρα, τουλάχιστον – οι «σκυταλοδρομίες» , οι αβροφροσύνες και τα γλυκάδια στο «Πρωινό ΑΝΤ1». Τη Δευτέρα, ο Γιούσειν Μπολτ / Γιώργος Παπαδάκης έκοψε την κορδέλα με 37,3% αφήνοντας Καμπουράκη – Οικονομέα στο 21,3%, ενώ Χρηστίδου – Φερεντίνος – Πατέρα – Μπαρμπαρήγου βρέθηκαν στο 44,3%. Ο «κύριος και η κυρία Σμιθ» του Mega θα χρειαστεί να αφήσουν το “Smith and Wesson” και να πιάσουν επειγόντως τα… τηλε-αντιαρματικά.  Βέβαια, είπαμε: πρώτη μέρα ήταν αυτή.

“Tέλος σεζόν. Η στήλη θα επανέλθει στο πρώτο τεύχος του Σεπτέμβρη. Οπότε, λογικά, θα έπρεπε να βγάλει σήμερα ορισμένα συμπεράσματα. Εξόχως θρηνητικά για τον παλιό κόσμο που δύει • Υπάρχει πολύς κοπετός και πολλά μνημόσυνα για όσα διαδραματίζονται τους τελευταίους μήνες στα ελληνικά media. Λογικόν. Τα περισσότερα γράφονται από ανθρώπους που χάνουν (ή θα χάσουν) τη δουλειά τους. Κι αυτό είναι σκληρό και άθλιο – και προσθέτει στη μεγάλη ελληνική κατάθλιψη • Ωστόσο, η κατάρρευση είναι δίκαιη και σημάδι υγείας. Διότι τα ελληνικά media, χρόνια τώρα, δεκαετίες τώρα, έχουν γιγαντωθεί πάνω σε μια νόσο. Είναι ένα προϊόν συναλλαγής με το Κράτος και τους πολλούς πλοκάμους του, με πρόσχημα την Ενημέρωση - κι είναι μια αμαρτωλή μπίζνα που κινήθηκε συστηματικά στο ημίφως των νόμων, στο μισοσκόταδο της ηθικής και στα μεγάλα λόγια μικρών ανθρώπων • Δεν ξέρει κανείς ποιες είναι οι πραγματικές προθέσεις αυτής της κυβέρνησης, η οποία παλινωδεί στο θέμα των μέσων, αλλάζοντας εντολοδόχους σαν τα πουκάμισα. Σχεδόν κανένας γόρδιος δεσμός δεν έχει λυθεί -στις ΕΡΤ, τις συχνότητες, στα μεγάλα ζητήματα του κλάδου. Το μόνο που έγινε (εξ ανάγκης) είναι ο περιορισμός της κρατικής διαφήμισης, η οποία είχε εκθρέψει στο παρελθόν τερατώδη συγκροτήματα και φαιδρούς Πολίτες Κέιν • Για πρώτη φορά, ο Τύπος παύει να φαίνεται ιδανικός ως Δούρειος Ίππος. Η διαπλοκή δυσκολεύεται – αφενός τα κρατικά κονδύλια καταπίπτουν, αφετέρου οι εφημερίδες μπαίνουν αγρίως μέσα. Ο κόσμος τις εγκαταλείπει, η δημοσιογραφία τις έχει εγκαταλείψει προ πολλού. Οι τελευταίοι επιχειρηματίες που (για λόγους «μυστηριώδεις») δέχονται να ποντάρουν σε ψωραλέα άλογα ανακαλύπτουν αργά ή γρήγορα ότι το σπορ είναι πανάκριβο, ακόμα κι αν θες μέσω αυτού ν’ αποσπάσεις από αλλού το βλέμμα των εισαγγελέων • Οπότε, ο πάνδημος μαρασμός άθλιων μέσων, άθλιων καναλιών και άθλιων εντύπων, αν δεν υπήρχαν στη μέση τόσοι απολυμένοι, δεν θα ‘πρεπε να λυπεί το πανελλήνιο αλλά να το γεμίζει χαρά. Μια άρρωστη εποχή δύει • Όπως πολύ σωστά είχε  ανοίξει τη συζήτηση ο Βασίλης Κουφόπουλος σ’ ένα περσινό του guest edito στη LifO: «Από το τσουνάμι που έρχεται, με την ανεργία στον κλάδο των δημοσιογράφων να φτάνει το 50% και τις μειώσεις των αποδοχών έως και το 50%, είναι φανερό πως όλα όσα γνωρίζαμε στα media θ’ αλλάξουν. Το ερώτημα είναι ποιοι θα επιβιώσουν» • Θα επιβιώσουν οι καλύτεροι; Οι ηθικότεροι; Δεν είναι σίγουρο. Αν δει κανείς ότι έκλεισε η «Γαλέρα», αλλά επιστρέφει ο Ανδρουλιδάκης (ένα από τα πιο βεβαρυμένα πρόσωπα των ελληνικών media), προαναγγέλλοντας την έκδοση ημερήσιου πολιτικού φύλλου, τότε μπορεί κανείς να υποθέσει ότι μαζί με τα ξερά θα καούν και τα χλωρά και πάντα τα μεγάλα συμφέροντα θα βρίσκουν τους βολικούς τους frontmen • Τίποτα, όμως, δεν θα φτάσει ξανά την εικόνα του παλιού πάρτι, της παλιάς παραλυσίας. Τον πακτωλό του δημόσιου χρήματος μέσω του οποίου πλούτισαν αγράμματοι πίθηκοι που δήλωναν εκδότες • Κι ίσως από τα νέα μέσα αναφανούν νέα πρόσωπα. Μέχρι να τα πλησιάσει κι αυτά ο πειρασμός και να δούμε πόσα απίδια παίρνει ο σάκος τους.”