Την εβδομάδα που μας πέρασε, επιχειρηματίας και επικεφαλής ομίλου που δραστηριοποιείται στο εγχώριο Internet (με sites, διαδικτυακά κανάλια, κλπ), είχε meeting με ανθρώπους εταιρείας που ειδικεύεται σε εφαρμογές και επιχειρηματικότητα στο Διαδίκτυο.

Όλοι μαζί δηλώνουν λάτρεις του έργου της Αριάννας Χάφινγκτον και ετοιμάζονται για το επόμενο μεγάλο βήμα…

«Ναι» ή «όχι» λοιπόν σε μια απεργία διαρκείας;

Η μία πτέρυγα «φωνάζει» ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να φτάσει το «μήνυμα» στους ενδιαφερόμενους (κι ας υπάρξουν και απώλειες).

Είναι, όμως, έτσι; Η άλλη πτέρυγα, όχι αναγκαστικώς η πιο «ήσυχη», όπως θέλουν να το βλέπουν κάποιοι, υπογραμμίζει ότι από μία τέτοια κινητοποίηση, λίγοι θα αντέξουν και οι ζημιές θα είναι ανυπολόγιστες.

(Όχι ότι τα σημερινά παθήματα του κλάδου, με τους χιλιάδες ανέργους, τις στρατιές κακοπληρωμένων και απλήρωτων, ήταν υπολογίσιμα).

Και φυσικά, είτε αρέσει είτε όχι, πάντα μετράει η «απειλή», γνωστών και μη εξαιρετέων του εκδοτόκοσμου, ότι μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν το ‘χουν σε τίποτα το «λουκέτο».

Συμπέρασμα:  σίγουρα η προοπτική μιας δυναμικής κινητοποίησης δεν αφήνει ασυγκίνητο κανέναν. Ακόμη και τον «αντίθετο», που στο τέλος του Γενάρη, θέλοντας και μη θα πρέπει να πάρει γενναίες αποφάσεις. Το θέμα είναι, αν αποφασιστεί κάτι τέτοιο, να περιφρουρηθεί με κάθε τρόπο, χωρίς να αφήνει κανένα περιθώριο «εξαιρέσεων» και απεργοσπαστικών μηχανισμών.

Μόνο έτσι. Τα ουρλιαχτά και οι «κατηχήσεις» είναι για άλλους και πάντως όχι για εκείνους που στο τέλος του μήνα θα ασπρίσουν τα μαλλιά τους στη θέα του τελικού ποσού που θα «κόψει» το λογιστήριο.

Χαρές και πανηγύρια για το ντεμπούτο της γαλλικής έκδοσης της “Huffington Post”. Το καλύτερο όμως, το φύλαγε για… μετά η συμπαθής Αριάννα, η οποία ανακοίνωσε ότι στα σκαριά βρίσκεται και η ελληνική βερσιόν του διαδικτυακού κολοσσού της. Όπως είπε, «συζητούμε με διάφορους ενδεχόμενους εταίρους».
Τι να εννοεί άραγε; Γιατί οι «ενδεχόμενοι» εδώ στην Ελλάδα είναι μετρημένοι και αν κρίνει κανείς και από τα καζάντια του ελληνικού τύπου, εμφανίζονται και ως κακοπαθημένοι.

Τώρα που η κρίση και οι εκάστοτε «βαρόνοι» των media «κουρεύουν» τις εφημερίδες (τους) από την αγορά και ειδικά στην παρούσα συγκυρία που ανακάλυψαν τη φθηνή λύση του Internet (έχει αναφερθεί και παλαιότερα στο πρόβλημα το Mediablog), το «αυγό» της μαύρης, κακοπληρωμένης και ανασφάλιστης εργασίας μοιάζει να «ζεσταίνεται» κυρίως εκεί.

Με το… χριστιανικό περιτύλιγμα της παροχής εργασίας σε καιρούς που οι απολύσεις και η ανεργία είναι καθεστώς, η δημοσιογραφική εργασία κοστολογείται φθηνά, φθηνότατα με ποσά που προσβάλλουν πρώτα την αξιοπρέπεια και στη συνέχεια τη νοημοσύνη του εργαζόμενου.

Με εξαίρεση έναν, το πολύ δύο, Ομίλους που δραστηριοποιούνται στη διαδικτυακή ενημέρωση και αμείβουν τους εσωτερικούς συντάκτες με 1000 ευρώ και τους εξωτερικούς συνεργάτες με 500 – 600 ευρώ το μήνα, το σύνολο των διαδικτυακών ενημερωτικών επιχειρήσεων ολισθαίνει σε ποσά που φθάνουν και τα… 150 ευρώ το μήνα!

Το συγκεκριμένο χαρτζιλίκι καθιερώνουν σιγά – σιγά (μέχρι να γίνει καθεστώς), κυρίως νεόκοπα sites, ιδιοκτησίας τηλεπερσόνων ή “φιρμών” των media σε ελεύθερη πτώση ή σε όψιμη ανάνηψη και σίγουρα προβληματίζουν για το πεδίο που διαμορφώνεται σε αυτού του είδους την αγορά.

Ενδεικτικά και για την ώρα, στα περισσότερα sites αυτού του είδους ισχύουν οι εξής ταρίφες:

Μόνιμος εσωτερικός συντάκτης, φουλ απασχόληση: 500 -600 ευρώ, με δελτίο παροχής υπηρεσιών φυσικά.

Μόνιμος εσωτερικός συντάκτης, μερικής απασχόλησης (στα χαρτιά), φουλ απασχόλησης επί του πρακτέου: 200 – 400 ευρώ.

Συντάκτης (από το σπίτι και όχι μόνο, πλην φουλ απασχόλησης): 150 – 200 ευρώ.

Εννοείται, ότι σε αυτού του είδους τα «μαγαζιά», ο όρος «δόκιμος» εκτιμάται πολύ και του δίνονται καθημερινώς και νέες ετυμολογικές ερμηνείες, ενώ επίσης εννοείται ότι λέξεις όπως «μισθολόγιο», «ασφάλιση», «ένσημα», «κλιμάκιο», «προϋπηρεσία», «πτυχία – μεταπτυχιακά», και άλλα δύσκολα, δεν λένε τίποτα στους ιδιοκτήτες των συγκεκριμένων Μέσων, οπότε αν η σεπτή ΕΣΗΕΑ αναζητά νέο πεδίο αγώνων, σίγουρα γνωρίζει που να το… βρει.

Τότε, όμως, το blogging στο (μικρό) μυαλό πολλών «ένωνε» τη δημοσιογραφική αλητεία, τα ακρωνύμια του εκβιασμού, τα σκοτεινότερα σημεία του ελληνικού διαδικτύου. Παρεμπιπτόντως, όλα τα παραπάνω, εξακολουθούν να υφίστανται, μόνο που πλέον το μάτι του αναγνώστη είναι σαφώς πιο εκπαιδευμένο στο να βρίσκει τις… διαφορές. Και φυσικά για όλες αυτές τις «υποψιασμένες» σκέψεις είχαν βάλει το χεράκι τους αρκετοί και βέβαια όχι άνευ αντιτίμου.

Πριν από δύο και κάτι χρόνια, όταν άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα βαριά σύννεφα στον Τύπο, όλοι στις πνιχτές τους συζητήσεις και στο κρυφό τους τσιγάρο, αναζητούσαν έναν φίλο blogger μπας και γράψει καμιά κουβέντα για τα επαγγελματικά τους βάσανα, αλλά στη λογική του «δε σε ξέρω, δε με ξέρεις, υποφέρω κι υποφέρεις».

Και σήμερα, με τις δραματικές εξελίξεις στα media, οι μισοί παρακινούν τους άλλους μισούς, να φτιάξουν, να μετέχουν, να ενισχύσουν την λογική των blogs, την τακτική του «όλα στος φως», το γύρισμα της πλάτης σε στείρα παιχνίδια στρογγυλέματος και συγκάλυψης των όσων χρόνια τώρα συνέβαιναν στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αλλά τα εκάστοτε δεξιά (και αριστερά) χέρια της εργοδοσίας τεχνηέντως «έπνιγαν» με απολύσεις, εκφοβισμούς και περιθωριοποίηση των «επικίνδυνων» στοιχείων.

Εννοείται ότι προς αυτή την κατεύθυνση «βοήθησε» και η φυσική τάση του αναγνωστικού κοινού να αποζητά τα καλά κρυμμένα, κάτω από χαλιά και βαριές κουρτίνες, και μοιραία να φτύνει κατάμουτρα τα «ρεπορτάζ – μανικιούρ» με όλες τις στρογγυλάδες και τις ευλογίες των εκάστοτε μετόχων, θεσμικών επενδυτών και λοιπών μεσαζόντων του χώρου, μαζί με όλους τους «βοηθούς» τους.

Κρίμα. Πέντε χρόνια πριν θα είχαν αποφευχθεί πολλά. Και κυρίως η είσοδος στον χώρο κυρίων που καμία σχέση δεν έχουν με αυτόν, πλην όμως αφήνουν πίσω τους έναν καθημαγμένο κλάδο με στρατιές ανέργων που προσπαθούν να παραμείνουν όρθιοι πάνω σε κινούμενη άμμο.

Portals, sites και λοιπές δημοσιογραφικές επιχειρήσεις αναδημοσιεύουν με τέτοια ταχύτητα και συχνότητα, «ειδήσεις» και ειδήσεις:  Κάποια αναφέρουν την πηγή.

Κάποια άλλα όχι. Στην πορεία κανείς – εκτός ίσως από τον συντάκτη που τη δημοσίευσε πρώτος – δεν μπορεί να πει με σιγουριά από «που» πήρε «τι» και το «κρέμασε» στον δικό του ιστότοπο.

Στο τέλος της μέρας, μιας μέρας διαδικτυακής που δεν τελειώνει ποτέ κι αυτό το ξέρουν καλύτερα απ’ όλους οι συντάκτες που εργάζονται σε τέτοιες επιχειρήσεις, όλοι και όλα γράφουν τα ίδια και φυσικά κανείς δεν τολμά να βγάλει γλώσσα, να αναρωτηθεί ίσως γιατί είναι χρήσιμο να δημοσιευθεί έστω και δια του copy paste, μία είδηση η οποία έχει ήδη αναρτηθεί σε όποιο site «μιλάει» την ελληνική…

Τις περισσότερες φορές δε, η άξια (πολλαπλής) αντιγραφής είδηση, δεν ξεπερνά τις 150 λέξεις και φυσικά ούτε λόγος για προσέγγιση στην είδηση ή έστω για ένα αξιοπρεπές re-writing…

Άλλωστε, οι συντάκτες των τριών βαρδιών, με τις οποίες λειτουργούν τα σχετικώς πιο… πολιτισμένα sites, δεν έχουν χρόνο για τέτοιες πολυτέλειες, αφού στη βάρδια τους πρέπει να «σηκώνουν» από… 25 ειδήσεις ο καθείς, στην καλύτερη περίπτωση και φυσικά έχουν να αντιμετωπίσουν λογικές του τύπου «αυτό γιατί το έχει ο άλλος και δεν το έχουμε εμείς» ή το άλλο το αμίμητο «όσα περισσότερα βάζετε, τόσα περισσότερα clicks, unique views» και πάει λέγοντας.

Εννοείται ότι θέματα ορθογραφικών και συντακτικών λαθών και άλλων δαιμονίων της γραφής, αντιμετωπίζονται στο… ποδάρι, ενώ η διασταύρωση της είδησης ακυρώνεται και αυτή από τη δύναμη της αντιγραφής.

Κι αν γίνει «πατάτα»; Ισχύει το άλλο εξαίσιο μότο. «Ζούμε στην εποχή του internet. Επανορθώνουμε αμέσως. Ενίοτε “τρώμε” και τα λάθη μας!».

Σωστά. 300 – βία 700 ευρώ – για 10-12 ώρες εργασίας είναι μια χαρά μισθός για ένα ανθρώπινο blanco. Ή ένα προηγμένο… φωτοτυπικό με χέρια και πόδια.

Αλήθεια, η ΕΣΗΕΑ, στην κατάσταση που είναι σήμερα, φροντίζει τυπικώς ή έστω ατύπως να ενημερώνεται για τις… κατά τόπους εξελίξεις στα Μέσα;

Για τον “χαλασμό” που έρχεται από Σεπτέμβριο έχει κάποιo… plan B;

Μήπως, κάποιος έχει μπει στη διαδικασία να καταρτίσει καμιά λίστα με τα sites, portals και συναφή… πάρεργα εφημερίδων, ραδιοφωνικών σταθμών, λοιπών Μέσων, εκδοτών και εκδοτίσκων που απασχολούν κόσμο, χωρίς καμία εγγύηση δια τα περαιτέρω;

Σημειωτέον, τα ερωτήματα δεν είναι ρητορικά.

Άλλα δυο  sites από τον όμιλο DPG που αριθμεί πλέον 14 θεματικές ιστοσελίδες και συνεπώς πρέπει να απασχολεί 10άδες αν όχι εκατοντάδες εργαζόμενους. Ή όχι; Ποιός ξέρει… Πάντως τα πρόσφατα δημοσιεύματα έκαναν λόγο για δεκάδες απολύσεις και περίεργες σχέσεις εργασίας.

Ας ελπίσουμε να μην αληθεύουν και πολλοί δημοσιογράφοι να βρίσκουν δουλειά σε μια εποχή που τα παραδοσιακά μέσα καταρρέουν και η ΕΣΗΕΑ περιμένει να κλείσει και η τελευταία εφημερίδα προκειμένουν να εντάξει στους κόλπους της τους συντάκτες των ηλεκτρονικών ΜΜΕ και να τους προστατεύσει από τους κάθε λογής αφερέγγυους επιχειρηματίες που επενδύουν στο ψηφιακό Ελντοράντο…

Η ηλεκτρονική μορφή της εφημερίδας, μαζί σας ένα μήνα μετά

Αυτό είναι το μήνυμα που διαβάζουν όσοι αναγνώστες επιχειρούν να κατεβάσουν το pdf ή να διαβάσουν το epaper της εφημερίδας.

Λες από βδομάδα να κερδίσουν καμιά 20αριά χιλιάδες αναγνώστες με αυτή την κίνηση;

Thanks @korais

Παράλληλα, το Τμήμα Φωτορεπορτάζ του ΑΠΕ – ΜΠΕ, σε συνεργασία με το European Pressphoto Agency, καταγράφει με το “φακό” του τα κορυφαία γεγονότα της επικαιρότητας. Αιχμή των πολυμεσικών υπηρεσιών του ΑΠΕ – ΜΠΕ αποτελεί το Τμήμα Web TV, το οποίο καθημερινά παράγει και διανέμει τηλεοπτικό υλικό σε υψηλή ευκρίνεια.