Το «γιατί» απαντάται στη λογική της διαίρεσης και του διχασμού, που μάλιστα πέρσι το καλοκαίρι είχε εμπνεύσει τον εκδότη να συντάξει εκείνο το απαράμιλλο «σας βλέπω να πηδάτε κάγκελα για να δουλέψετε…» (σ.σ.: κατά τη διάρκεια απεργίας στην ΙΜΑΚΟ τον περασμένο Μάρτιο).

Όπως και να ‘χει, αύριο (Πέμπτη) στις 5 το απόγευμα, στο ισόγειο της Μαρίνου Αντύπα και στα γραφεία του διαφημιστικού τμήματος της εταιρείας οι εργαζόμενοι θα συναντηθούν με τα Σωματεία του Τύπου, προκειμένου να αποφασιστούν οι επόμενες κινήσεις…

Στο μεταξύ, στην «Ελευθεροτυπία», την Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου, στις 2 το μεσημέρι και στον έκτο όροφο της Μίνωος, θα λάβει χώρα μία ακόμη γενική συνέλευση, καθώς την επόμενη Τετάρτη εκδικάζεται η αίτηση της «Χ.Κ.Τεγόπουλος» για υπαγωγή στο άρθρο 99.

Σύμφωνα δε με τα όσα κοινοποίησε στο ιστολόγιο του ο εκπρόσωπος της «Ελευθεροτυπίας», χθες από τη συντακτική επιτροπή του απεργιακού φύλλου παραιτήθηκε ο Γ.Τζεδάκις κι από την εργασιακή επιτροπή ο Γ. Σγούρος.

«Ναι» ή «όχι» λοιπόν σε μια απεργία διαρκείας;

Η μία πτέρυγα «φωνάζει» ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να φτάσει το «μήνυμα» στους ενδιαφερόμενους (κι ας υπάρξουν και απώλειες).

Είναι, όμως, έτσι; Η άλλη πτέρυγα, όχι αναγκαστικώς η πιο «ήσυχη», όπως θέλουν να το βλέπουν κάποιοι, υπογραμμίζει ότι από μία τέτοια κινητοποίηση, λίγοι θα αντέξουν και οι ζημιές θα είναι ανυπολόγιστες.

(Όχι ότι τα σημερινά παθήματα του κλάδου, με τους χιλιάδες ανέργους, τις στρατιές κακοπληρωμένων και απλήρωτων, ήταν υπολογίσιμα).

Και φυσικά, είτε αρέσει είτε όχι, πάντα μετράει η «απειλή», γνωστών και μη εξαιρετέων του εκδοτόκοσμου, ότι μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν το ‘χουν σε τίποτα το «λουκέτο».

Συμπέρασμα:  σίγουρα η προοπτική μιας δυναμικής κινητοποίησης δεν αφήνει ασυγκίνητο κανέναν. Ακόμη και τον «αντίθετο», που στο τέλος του Γενάρη, θέλοντας και μη θα πρέπει να πάρει γενναίες αποφάσεις. Το θέμα είναι, αν αποφασιστεί κάτι τέτοιο, να περιφρουρηθεί με κάθε τρόπο, χωρίς να αφήνει κανένα περιθώριο «εξαιρέσεων» και απεργοσπαστικών μηχανισμών.

Μόνο έτσι. Τα ουρλιαχτά και οι «κατηχήσεις» είναι για άλλους και πάντως όχι για εκείνους που στο τέλος του μήνα θα ασπρίσουν τα μαλλιά τους στη θέα του τελικού ποσού που θα «κόψει» το λογιστήριο.

Τέλος εποχής και για τον Αρκά. Τον παρέδωσε η Μάνια στο ΕΘΝΟΣ βυθίζοντας την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ακόμη πιο βαθιά στην εσωστρέφεια….

@ Καθυστέρηση πληρωμών και στον «Ελεύθερο Τύπο»; Θα φτύνουν με απογοήτευση κανά δυο που προσελήφθησαν προσφάτως.

@ Με τα κουβαδάκια της στο νερόμυλο των ελληνικών media «παίζει» η εγχώρια τηλεκριτική. Τι να κάνει; Παίζει για να την παίζουν, διότι οι καιροί είναι δύσκολοι και τον χθεσινό «υπάλληλο», η κακιά ζωή στον «ξημερώνει» αφεντικό.

@ Θύμα της φλυαρίας του Twitter έπεσε και ο πάντοτε λακωνικός (πως το παθε;) διευθυντής ειδήσεων και ενημέρωσης του Mega, Χρήστος Παναγιωτόπουλος. Ενεπλάκη σε μαλλιοκούβαρο με τον Κώστα Βαξεβάνη, τα «παλιομάχαιρα» πήγαν κι ήρθαν και αποδείχθηκε πως το εν λόγω σπορ θέλει εκτός από γερά δάχτυλα και γερά νεύρα.  Στης κρίσης τον καιρό, ειδικώς…

@ Χαλάλι – για πρώτη μέρα, τουλάχιστον – οι «σκυταλοδρομίες» , οι αβροφροσύνες και τα γλυκάδια στο «Πρωινό ΑΝΤ1». Τη Δευτέρα, ο Γιούσειν Μπολτ / Γιώργος Παπαδάκης έκοψε την κορδέλα με 37,3% αφήνοντας Καμπουράκη – Οικονομέα στο 21,3%, ενώ Χρηστίδου – Φερεντίνος – Πατέρα – Μπαρμπαρήγου βρέθηκαν στο 44,3%. Ο «κύριος και η κυρία Σμιθ» του Mega θα χρειαστεί να αφήσουν το “Smith and Wesson” και να πιάσουν επειγόντως τα… τηλε-αντιαρματικά.  Βέβαια, είπαμε: πρώτη μέρα ήταν αυτή.

Αρκούσε ένα πολύ εντυπωσιακό γκραφιτι στην Ομόνοια….

Οι καθυστερημένες πληρωμές, όταν γίνονται, πραγματοποιούνται σε δύο και τρεις ταχύτητες, με τους μισθωτούς να είναι οι πρώτοι τυχεροί, να ακολουθούν τα «μπλοκάκια»- ακόμα και όταν πρόκειται όχι για εξωτερικούς συνεργάτες, αλλά για μόνιμους εργαζόμενους που δουλεύουν full time στην εταιρεία, χωρίς πρόσληψη.

Όπως άλλωστε είπε και σε πρόσφατη συνέντευξη του:

«Η  μ*λ*κ*α  μου όμως έγινε σιντριβάνι στο τέλος της δεκαετίας του 90. Τότε που  όλοι  αρχίζαμε να ζούμε ζωές δύο κατηγορίες πάνω από τα κυβικά μας :περισσότερα τετραγωνικά, περισσότερα κυβικά και περισσότερα γκάζια»λέει και συμπληρώνει: «ταξίδευα στη business class του αεροπλάνου τη στιγμή που η πιο πλούσια εφοπλιστική οικογένεια της Ελλάδος ήταν στην οικονομική θέση».«Όταν βρεθείς σε υπερχλιδάτα μέρη, σε τρώει ο κώλος σου.Στο τσακ κρατήθηκα να μη δώσω 20.000 δολάρια  για μία πρόσκληση που θα με έβαζε στην απονομή των Όσκαρ . Είναι σαν το κόκκινο χαλί στις Κάννες όταν το έχεις κάτω από τα πόδια σου ξιπάζεσαι»

Ευχαριστώ τους αναγνώστες του STATUS για το βραβείο. Αλήθεια υπάρχουν ακόμη αναγνώστες;

δήλωσε ο Διονύσης Σαββόπουλος και αμέσως μετά θαύμασε τους αναγνώστες του περιοδικού που τον βράβευσαν συνθέτη της χρονιάς παρότι έχει να γράψει τραγούδι 10 χρόνια κατά δήλωσιν του. Εννοείται πως δεν παραβρέθηκε στη βράβευση…

Τώρα στην εφημερίδα της Απ. Παύλου αποφάσισαν να ενδυναμώσουν το ένθετο -σε χαρτι εφημερίδα- People και να μετατρέψουν του BIG FISH σε μηνιαίο περιοδικό, που θα κυκλοφορεί εκ περιτροπής με τα OLIVE και ΒΕΑUTE στην ακριβή έκδοση των 4,25 ευρώ.

Ίσως το μηνιαίο BIG FISH να καταφέρει να βρει και χαρακτήρα, αξιοποιώντας περισσότερο τις δυνατότητες του αρχισυντάκτη του Ν. Φωτάκη, καθώς το προηγούμενο διάστημα δεν είχε καταφέρει να βρει το βηματισμό του, αφού σε κάθε τεύχος φιλοξενούνταν μια σειρά από άσχετα μεταξύ τους θέματα.

Ερώτημα παραμένει βέβαια με τι περιοδικό θα ενισχυθεί η τέταρτη Κυριακή; Ανδρικό, αυτοκινήτου ή κάτι άλλο;

Σταχυολογούμε επιστολές καλλιτεχνών προς τους απολυμένους συντάκτες του ΔΙΦΩΝΟΥ:

Σας προτείνω να καταλάβετε τόσο το περιοδικό όσο και το σταθμό Δίφωνο 96.6, και μαζί με άλλους απολυμένους από το χώρο του τύπου να δημιουργήσετε μια εστία αντίστασης – θα βρείτε πολύ κόσμο, ανώνυμο και επώνυμο, δίπλα σας.
Είναι καιρός να αναρωτηθούμε όλοι τι υπηρεσίες προσφέρουμε και σε ποιον. Ο όμιλος Γιαννίκου κατέχει το 80% της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας και ταυτόχρονα έχει ίδια μέσα διαμεσολάβησης – διαφήμισης (άσπρης, μαύρης, κίτρινης, γκρίζας και πάει λέγοντας). Αν αυτό δεν είναι αθέμιτο και στρεβλό, πρέπει όλοι να ξαναπάμε για απολυτήριο δημοτικού. Έχει ακουστεί πως όταν αγόρασε τη Lyra το όραμά του ήταν να πουλάει το Χατζιδάκι και την Πάνια στον ίδιο πάγκο. Κι αν δεν το είπε, σίγουρα το έκανε. Πρόκειται για ένα άθλιο επίδοξο μονοπώλιο που ήδη δε φημίζεται για το σεβασμό που δείχνει ούτε στους ανθρώπους που εργάζονται για αυτόν, ούτε στους καλλιτέχνες (εκτός αν διανύουν τη φάση της κότας που γεννάει τα χρυσά αυγά). Στο Δίφωνο του Γιαννίκου είστε – άθελά σας – το ποιοτικό άλλοθι και ο Δούρειος Ίππος μιας μηχανής που σκοπό έχει να κάψει τον πολιτισμό τον ίδιο, να ξαναγράψει παραποιημένη την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, να τοποθετήσει καρκινογόνα ζουζούνια ακόμα και σε εγκεφάλους μωρών

Δανάη Παναγιωτοπούλου

Δεν ξέρω αν συμφωνώ με την διαμαρτυρία προς τον Όμιλο. Αν αυτός θεωρεί δίκαιη – και απαραίτητη για την επιβίωσή του – την συνέχιση της υψηλής μισθοδότησης των μεγαλοδημοσιογράφων του Alter (ξέρετε, αυτών που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους καθημερινά για την κρίση), εγώ προσωπικά ντρέπομαι να ανήκω σ’αυτούς που του δίνουν πολιτιστικό άλλοθι.

Φοίβος Δεληβοριάς

Όσο υπάρχουν τέτοιοι εφευρετικοί εκδότες στην Ελλάδα είναι σίγουρο ότι ο τύπος δεν θα πεθάνει…

Ες αύριον τα σπουδαία από την Ένωση…